เรื่องหมูหมู

Something from 'He's Just Not That Into You'.

2011-01-20T17:26:00.004+07:00

Quote ตรึงใจของเรื่องนี้คงหนีไปไม่พ้นจาก 'You are my exception'

แน่นอนว่าหญิงสาวทุกคนคงอยากจะเกิดมาเป็น exception ของใครซักคน

อาทิเช่น Gigi ตัวละครที่พยายามตามหาความรัก

และเริ่มต้นด้วยการไม่เคยยอมรับความจริงที่ว่า 'He's just not that into you'

Girls are taught a lot of stuff growing up. If a guy punches you he likes you. Never try to trim your own bangs and someday you will meet a wonderful guy and get your very own happy ending.

------------------------------------------------------------------------

ทุกอย่างในชีวิตเรา ที่เราอ่าน ที่เราดู ที่เราฟัง มักจะเข้าสู่อุดคติเสมอ

ทุกคนในเรื่องราวมักจะมีหน้าตาดี ฐานะดี เป็นคนดี โชคดี มีครอบครัวที่ดี มีคนรักที่ดี บลาๆๆ...

Every movie we see, Every story we're told implores us to wait for it, the third act twist, the unexpected declaration of love, the exception to the rule.

------------------------------------------------------------------------

กระทั่งผ่านไปจนเจ็บและช้ำเกินพอ จึงเริ่มเรียนรู้ว่า คนส่วนใหญ่คือ rules

เพราะถ้าคนส่วนใหญ่เป็น exception มันก็คงจะไม่ใช่ exception อีกต่อไป

และ rules นั้นมีอยู่ว่า ไม่มีอะไรเป็นไปตามที่ใจหวัง

ไม่ใช่ทุกอย่างที่จบลงอย่าง Happy Ending ตามสูตร

And maybe a happy ending doesn't include a guy, maybe... it's you, on your own, picking up the pieces and starting over, freeing yourself up for something better in the future. Maybe the happy ending is... just... moving on.

------------------------------------------------------------------------

มันสอนให้เราเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตให้เป็น rules ที่มีความสุข

ชีวิตตั้งใจจะมีความสุข ชีวิตที่ไม่เคยยอมแพ้

Or maybe the happy ending is this, knowing after all the unreturned phone calls, broken-hearts, through the blunders and misread signals, through all the pain and embarrassment you never gave up hope.

------------------------------------------------------------------------

เคยได้ยินไหม บางคนเกิดมามีความสุขดีตามประสามนุษย์ทั่วไป

จนกระทั่งดูละครมากไป อ่านนิยายมากไปจนความสุขก็เริ่มหายตามไป

ด้วยเพราะสงสัยว่าเหตุไฉน เราถึงไม่เป็นอุดมคติ ทำมัยเราถึงไม่มีทุกอย่างเพียบพร้อม

Anastasia is the exception, not the rule. We have to stop listening to these stories because the rule is most guys who cheat on you up front don't really care about you very much.

โดยไม่เคยฉุกคิดขึ้นมาเลยว่า มนุษย์อีกร้อยละ 99.99 ทั่วโลก ไม่ได้อยู่อย่างอุดมคติเฉกเช่นเดียวกันกับเรา

That the exception and we're not the exception, we're the rule.

------------------------------------------------------------------------

ดังนั้น ความหวังและความพยายามอย่างที่ตัวละครตัวนี้มีเท่านั้นแลที่จะทำให้เรากลายเป็น exception ได้

Everyone was born to be rules, just the one who never ever ever give up can be the exception.

ทุกอย่างอยู่ที่ใจ :))

------------------------------------------------------------------------

p.s. ขอแถมหนึ่งประโยค ชอบประโยคนี้ของ Mary จริงๆ

I had this guy leave me a voice mail at work so I called him at home and then he e-mailed me to my Blackberry and so I texted to his cell and then he e-mailed me to my home account and the whole thing just got out of control. And now you just have to go around checking all these different portals just to get rejected by seven different technologies. It's exhausting.

โลกโลกาภิวัฒน์ก้อเงี้ย ;)

มนุษย์ที่แตกต่าง

2010-11-30T14:18:00.003+07:00

สิทธิมนุษยชน คืออะไร??

คนเราเกิดมามีสิทธิ เลือกที่จะทำอะไรได้บ้าง

เรามีสิทธิเลือก ที่จะเชื่ออะไรได้บ้าง

เรามีสิทธิเลือก ที่จะเห็นว่าอะไรดี อะไรไม่ดี ได้มากแค่ไหน

เรามีสิทธิเลือก ที่จะทำอะไรได้บ้างที่ไม่กระทบถึงสิทธิของผู้อื่น

หากหญิงสาว 1 คน ท้องไม่พึงประสงค์ในประเทศสหรัฐอเมริกา

เธอคนนั้น สามารถเลือกได้ว่า จะคลอด หรือ จะทำแท้ง

หากหญิงสาวคนเดียวกัน ท้องไม่พึงประสงค์ในประเทศไทย

เธอคนนั้น สามารถเลือกได้เพียงว่า ต้องคลอดเท่านั้น

หากหญิงสาวคนเดียวกัน ท้องไม่พึงประสงค์ หรือพึงประสงค์ก็ตาม แต่มีลูกอยู่แล้ว 1 คนในประเทศจีน

เธอ ไม่สามารถเลือกอะไรได้ นอกจากการทำแท้งเท่านั้น

และยิ่งกว่านั้น หากเธอ เกิดมาจากครอบครัวที่นับถือศาสนาอิสลาม

หรือ ศาสนาคริสต์บางนิกายที่ค่อนข้างเคร่งครัด

หรือ อาศัยอยู่ในประเทศฟิลิปินส์ ที่ศาสนจักรมีอิทธิพลสูง

เธอ ไม่สามารถเลือก ที่จะ คุมกำเนิด ได้ด้วยซ้ำ

บรรทัดฐาน ความดี ศีลธรรม ที่แต่ละสังคมนิยามขึ้นมาย่อมแตกต่างกัน

ในที่หนึ่ง การคุมกำเนิด ก็เป็นความผิดมหันต์ เทียบเท่าการทำแท้ง

แต่ในอีกที่หนึ่ง การทำแท้ง ก็มีความถูกต้องเทียบเท่า การคุมกำเนิดรูปแบบหนึ่ง

ปัญหาหนึ่งๆหรือกฏหมายหนึ่งๆ ก็สามารถมองได้หลายมุม

หากใช้ศีลธรรมเข้าแก้ อาจจะได้ทางออกหนึ่ง

หากให้สังคมศาสตร์เข้าแก้ อาจได้ทางออกที่สอง

หากใช้เศรษฐศาสตร์เข้าแก้ อาจได้ทางออกที่สาม

และยังมีอีกมากมายทางออก เมื่อยึดบางแนวคิดเป็นหลัก

คำถามคือ เรามีสิทธิ ที่จะกำหนดอะไรได้บ้าง

เราเลือกที่จะเลือกว่าอะไรเรียกว่าบุญ เรียกว่าบาป ได้ด้วยตัวเองหรือไม่

เรามีสิทธิ เหนือร่างกายของตัวเอง ได้มากแค่ไหน

เลือกจะจบชีวิตตัวเองได้มั้ย ทำร้ายตัวเองได้มั้ย ตัดนิ้วตัวเองได้มั้ย

ทำแท้ง ได้มั้ย ??

อีกคำถามหนึ่งที่ตามมาหลังตอบคำถามข้างต้นได้แล้วคือ

แล้วเรามีสิทธิให้คนอื่นคิดเหมือนเราได้มั้ย ??

หากเค้าคิดไม่เหมือน เค้ามีสิทธิ ที่จะคิดไม่เหมือนได้มากแค่ไหน

เรามีสิทธิ จะไปคิดและตัดสินใจแทนเค้าได้มากแค่ไหน

บทความนี้ ไม่ได้เจตนาส่งเสริมการทำแท้งเสรีหรือกม.ห้ามทำแท้งใดๆ

เพียงแต่อยากกล่าวถึงการเคารพวิธีคิดและสิทธิในการเป็นมนุษย์ของผู้อื่นที่ต่างจากเรา

คำตอบในใจของแต่ละคน อาจจะออกมาในรูปแบบที่แตกต่างกัน

"แค่คิดก็บาปแล้ว คนอะไรใจร้าย"

"ก็ไม่ได้เกิดมาจน ท้องแล้วผู้ชายไม่รับนิ่"

"สมน้ำหน้าแล้ว อยากเอากันไม่เลือกทำไมล่ะ"

"ถ้าลูกพิการ เกิดมาไม่สมประกอบ ขอยอมบาปดีกว่า"

"ไม่ว่ายังไง เราก็จะไม่ทำแท้งเด็ดขาด"

"ตามหลักวิทยาศาสตร์และกฏหมายแล้ว ตัวอ่อนที่ไม่ถึง 7 เดือนไม่นับเป็นมนุษย์นะ"

...

เอาใจเขา มาใส่ใจเรา

แต่อย่าเอาความเชื่อของเรา ไปใส่ความคิดของเขา

มนุษย์ทุกคน มีสิทธิที่จะคิดต่าง

และความต่างนี่แหละ ที่เป็นเสน่ห์ ของการเป็นมนุษย์.

Dialogue in the Dark, บทเรียนในความมืด

2010-11-24T00:10:00.003+07:00

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปแวะเวียนที่จัตุรัสวิทยาศาสตร์ อพวช. ชั้น 4 จามจุรีสแควร์

ตามคำบอกเล่าของนังเหา ว่ามีนิทรรศการน่าสนใจ

น่าแปลกที่มันก็อยู่ติดกับจุฬาเท่านี้ แต่ไม่ค่อยได้เห็นการประชาสัมพันธ์เท่าไหร่

(หรือเราไม่เห็นเองไม่รุ >,<")

คำโฆษณาของนิทรรศการนี้เกริ่นไว้ว่า The Greatest Exhibition you'll never see.

ขอให้รีบไปดูกันเสียเถิด ของดีแบบนี้ในเมืองไทยหาได้ยากนัก

ผู้ริเริ่มคือ Dr.Andreas Heinecke ชาวเยอรมัน

ซึ่งได้นำนิทรรศการนี้ไปจัดแสดงมาแล้ว กว่า 130 เมือง ใน 22 ประเทศทั่วโลก

นิทรรศการนี้เปิดให้บริการทุกวัน 11.00-18.00 เปิดให้เข้าชมเป็นรอบ

รอบละประมาณ 1 ชม.เท่านั้น

เริ่มตั้งแต่วันที่ 15 ตุลาคมและจะจัดไปเป็นระยะเวลา 1 ปี

ราคานักเรียนนักศึกษาคนละ 50 บาทเท่านั้น

หลังจากไปมาและคิดว่าไม่ควรจะ spoil อะไรเลยเพราะการได้ไป 'เห็น' สิ่งที่บทเรียนนี้ต้องการจะสื่อ

ต้องไป 'เห็น' ด้วยตัวเองจริงๆ

ขอบคุณ Dialogue in the Dark ที่เปิดโลกทัศน์ทางการมองมากกว่าแค่การใช้ตาดู

ทำให้คนตาดีอย่างเรา มองเห็นอะไรที่ไม่เคยเห็น

ปิด(ตา) เพื่อ เปิด(ใจ).

น้ำ กับ ทิฐิ

2010-11-12T21:58:00.003+07:00

นานมาแล้วมีชายคนหนึ่งชื่อว่า ทิฐิ
เขาเป็นคนที่มีนิสัยอวดดื้อถือดี ไม่ต่างจากชื่อ
เพราะเมื่อได้ลองเชื่อมั่นในสิ่งใดแล้ว
ทิฐิคนนี้ก็จะยึดมั่นถือมั่นในสิ่งนั้นไม่เปลี่ยน
และจะไม่ยอมรับฟังข้อคิดเห็นที่ผิดไปจากความเชื่อเดิมโดยเด็ดขาด
แม้ว่านี่จะแสดงให้เห็นถึงความเป็นคนเอาจริงเอาจังและเคร่งครัดกับชีวิต
แต่บางครั้งเขาก็ดื้อรั้นมากเกินไปจนขาดเหตุผล
และทำให้สูญเสียสิ่งดีๆ ในชีวิตไปมากมาย โดยที่เขาเองก็ไม่เคยรู้มาก่อน

เนื่องจากทิฐิไม่ใช่คนร่ำรวย
ดังนั้นเขาจึงต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินมาใช้จ่าย
จนกระทั่งมีฐานะขึ้นมาในระดับหนึ่งแล้ว
ทิฐิจึงคิดที่จะหยุดพักตัวเองจากการงาน
แล้วเดินทางไปเรื่อยๆ เพื่อเที่ยวชมโลกกว้าง

เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น ทิฐิจึงจัดการฝากบ้านไว้กับญาติพี่น้อง
แล้วเก็บสัมภาระออกเดินทางทันที

ทิฐิเดินทางไปยังที่ต่างๆ ชมนั่นแลนี่
และพูดคุยกับผู้คนที่อยู่ในที่เหล่านั้นมากมาย
การท่องโลกกว้างของทิฐิน่าจะทำให้เขามีความรู้ดีๆ
หรือเกิดทัศนคติใหม่ๆ ขึ้นมาบ้าง
แต่เมื่อไรก็ตามที่มีคนกล่าวคำซึ่งผิดไปจากความรู้หรือความเชื่อมั่นเดิมของเขา
ทิฐิก็จะรีบกล่าวแก่คนๆ นั้นทันทีว่า

"นั่นไม่ถูกเลยนะ ที่จริงแล้วมันต้องเป็นดังที่ข้ารู้มาต่างหาก"

สิ่งนี้เองทำให้การเดินทางไปทั่วโลกของเขา
แทบจะไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อันใดขึ้นในชีวิตของเขาเลย

จนกระทั่งวันหนึ่งทิฐิได้พลัดหลงเข้าไปในดินแดนแห่งทะเลทรายอันแสนแห้งแล้ง
และไร้ผู้คนสัญจร เขาหลงทางอยู่ในดินแดนแห่งนั้นสามวันสามคืน
จนกระทั่งอาหารและน้ำดื่มร่อยหรอและหมดลงในที่สุด
ทิฐิจึงเดินต่อไปไม่ไหว เขาล้มลงนอนบนผืนทรายอย่างคนสิ้นเรี่ยวแรง

แต่ทิฐิยังไม่อยากตายตอนนี้
ดังนั้นแม้ร่างกายจะอ่อนระโหยโรยแรงขนาดไหน
แต่เขาก็รวบรวมพลังใจของตนเผ้ากล่าวคำภาวนา
ขอความเมตตาจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ให้ช่วยเหลือเขาด้วย

"ข้าแต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ได้โปรดเมตตาข้า ผู้ซึ่งไม่เคยเบียดเบียนใคร
ขอทรงประทานน้ำมาให้ข้าได้รักษาชีวิตของตนเองไว้ แม้เพียงหนึ่งหยดก็ยังดี"

แล้วในตอนนั้นเอง ทิฐิก็เห็นชายแปลกหน้าชาวเยอรมันคนหนึ่งเดินตรงมาหาเขา
ทิฐิดีใจสุดจะกล่าว แล้วรีบพูดขึ้นทันทีว่า

"โอ...ท่านผู้เป็นความหวังของข้า โปรดแบ่งน้ำของท่านให้ข้าดื่มด้วยเถิด"

ชายคนนั้นยื่นถุงหนังสีน้ำตาลในมือของให้แก่ทิฐิ แล้วกล่าวว่า

"นี่คือ วาสซ่าร์ จงดื่มเสียสิ"

แต่ทิฐิไม่อยากได้วาสซ่าร์ เขาอยากได้น้ำ
ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธที่จะรับถุงหนังสีน้ำตาบจากชายแปลกหน้าคนนั้น
ชายคนนั้นจึงเดินจากไป

ทิฐิภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง
คราวนี้มีชายชาวจีนคนหนึ่งเดินถือถุงหนังสีแดงเข้ามายื่นให้แก่ทิฐิ

"นี่คือ น้ำ ใช่หรือไม่" ทิฐิถามชายชาวจีน

"นี่คือ ซือจุ้ย จงดื่มเสียสิ" ชายชาวจีนตอบ

ทิฐิรู้สึกไม่พอใจ ตอนนี้เขากระหายน้ำมากเหลือเกินแล้ว
แต่ทำไมชายผู้นี้จึงนำซือจุ้ย มามอบให้แก่เขาเล่า
ทิฐิจึงปฏิเสธถุงหนังสีแดงของชายชาวจีน ชายชาวจีนจึงเดินจากไป

ทิฐิเริ่มภาวนาถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีก และครั้งนี้มีผู้หญิงชาวอินเดียคนหนึ่ง
มาปรากฏกายตรงหน้าของเขาในแทบจะทันที

"เธอผู้มีใจเมตตา ขอน้ำให้ข้าดื่มหน่อยเถิด"
ทิฐิพึมพำคำอ้อนวอนออกจากริมฝีปากที่แห้งผาก

"นี่ คือ ปานี จงดื่มเสียสิ" หญิงชาวอินเดียกล่าว
พร้อมกับยื่นถุงหนังสีเขียวให้กับทิฐิ
แต่นั่นทำให้ทิฐิโกรธมาก เขารวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี
ยกแขนปัดถุงหนังสีเขียวให้พ้นหน้า แล้วพูดอย่างโกรธเคืองว่า

"ข้าไม่เอาของๆ เจ้า ข้าจะตายเพราะขาดน้ำอยู่แล้ว ข้าต้องการน้ำเท่านั้น!"

หญิงอินเดียเมื่อได้ฟังดังนั้นก็เดินจากไปอีกคน
ทิฐิเฝ้าอ้อนวอนขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง
แต่คราวนี้ไม่มีใครนำอะไรมายื่นให้เขาอีกแล้ว

จิตของทิฐิกำลังหลุดลอยออกจากร่างที่ใกล้แตกดับ
แล้วในตอนนั้นเอง เสียงๆ หนนึ่งก็ดังแว่วๆ ให้ได้ยินว่า

"ทิฐิคนถือดีเอ๋ย เราช่วยเจ้าแล้ว แต่เจ้ากลับไม่เคยให้โอกาสตนเองเลย
หากเจ้าเปิดใจให้กว้าง และยอมรับในข้อดีของสิ่งที่ไม่คุ้นเคยเสียบ้าง
เจ้าก็คงรู้ว่าสิ่งที่อยู่ในถุงหนังทั้งสามนั้น ต่างก็เป็นน้ำดื่มบริสุทธิ์ทั้งสิ้น"

เมื่อสิ้นเสียงแว่วนั้น ทิฐิคนถือดีก็สิ้นลมหายใจทันทีเธอทั้งหลาย...

เรื่องราวของทิฐินั้น สอนให้เราเปิดตาตนเองให้กว้าง
แล้วมองสิ่งต่างๆ รอบตัวด้วยสายตาและหัวใจที่ไร้อคติ
หากเธอปิดกั้นหัวใจและสายตาของเธอไว้
เธอก็อาจพลาดสิ่งดีๆ ในชีวิตไปอย่างน่าเสียดาย
ซึ่งบางครั้งสิ่งดีๆ เหล่านั้นก็อาจจะไม่หวนกลับมาหาเธออีกแล้ว

หรืออีกนัยหนึ่ง นิทานเรื่องนี้กำลังบอกเธอทุกคนซึ่งนับถือศาสนาต่างกัน
แต่กำลังยืนอยู่บนโลกใบเดียวกัน
จงอย่าลืมว่า ศาสนาทุกศาสนานั้นถือกำเนิดขึ้น
ด้วยความปรารถนาที่จะให้มีคนดีๆ อยู่ร่วมกันเป็นจำนวนมาก
แม้คำสอนบางประการจะแตกต่างกัน
แม้เสียงสวดมนต์จะเป็นคนละเสียง
และธรรมเนียมปฏิบัติก็ไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลย
แต่เธอทุกคนล้วนได้รับการปลูกฝังให้เติบโตเป็นคนดีเหมือนกัน

ดังนั้นขอให้เธอเปิดใจตัวเองให้กว้าง และเคารพในคำสอนของศาสนาอื่นๆ
แม้เธอจะไม่ได้เป็นศาสนิกชนของศาสนานั้น
เธออาจจะนำคำสอนชองเขามาประยุกต์ใช้กับตัวเองบ้าง
ถ้าพบว่ามันเข้ากันได้ดีกับการดำเนินชีวิตของเธอ
ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน หากเธอจะนำคำสอนเหล่านั้นมาปฏิบัติ
ในเมื่อทุกศาสนาล้วนหมายมั่นที่จะพิชิตยอดเขาเดียวกัน
นั่นคือ "ยอดเขาแห่งความดี ความรัก และความเมตตา"

ที่มา หนังสือนิทานสีขาว
โดย ดร. อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา

อีกด้านของ'น้ำ'

2010-11-02T18:27:00.005+07:00

'น้ำ'

หนึ่งในสิ่งที่มนุษย์ขาดไม่ได้

วิชาสปช.ว่าไว้ หากขาดน้ำในสามวันเราจะตาย

ในยามแล้ง บางคนกลับไม่ยอมปล่อยน้ำให้ชาวนา

แถมด้วยสั่งห้าม ว่าเตือนแล้วนะว่าอย่าทำนา จะไม่ปล่อยน้ำให้ เพราะน้ำไม่พอ

ในยามล้น บางคนเดิม ปล่อยน้ำจนล้น เพราะน้ำที่เคยหวงไว้ ทำให้ที่เก็บ เก็บไม่พอ

น้ำไหลล้นเข้าสู่ที่นา แหล่งหากินตลอดปีของคนที่ไร้ซึ่งทางเลือก

พูดมาได้อย่างไร ว่าห้ามทำนา ชาวนา มีแต่นา ไร้ต้นทุน ไร้ความรู้ ไร้โอกาส

หากสิ่งซึ่งชาวนาตาดำๆทั้งหลายแบกรับ คือราคาข้าวแสนถูก ให้คนทั้งประเทศได้มีกิน

ในขณะที่น้ำกำลังทำลายรายได้ตลอดปีของคนกลุ่มหนึ่ง

คนอีกกลุ่มกำลังเผชิญความหนาวเย็นอยู่บนหลังคาบ้าน บ้านที่น้ำ ยังไม่ลด

คนอีกกลุ่มกำลังสิ้นหวัง

คนอีกกลุ่มกำลังเอาเปรียบและกอบโกยผลประโยชน์จากความลำบากของผู้อื่น

และคนอีกกลุ่ม... กำลังยินดีปรีดา กับหน้าหนาวที่กำลังเข้ามา

คนกลุ่มหนึ่ง ในอยุธยา และปทุมธานี คงกำลังสงสัย

ว่าทำไม เค้าถึงต้องมาแบกรับ แทนคนอีกกลุ่มที่มีสิทธิของการเป็นพลเมืองเท่าๆกัน

คนอีกกลุ่มที่ต้องเสียภาษีเหมือนๆกัน

คนอีกกลุ่มที่มีชีวิตเหมือนๆกัน

คนกลุ่มหนึ่งคงกำลังสงสัย

ว่าทำไมเค้าถึงต้องมาได้รับถุงยังชีพ

ได้รับประตูบ้านใหม่

ได้รับเงินชดเชย 5000 บาทต่อครัวเรือน

ถ้าคนกลุ่มหนึ่งเลือกได้ ขอให้เป็นกลุ่มคนที่ไม่ต้องรับสิ่งเหล่านี้ จะได้ไหม

ความคิดเห็นเหล่านี้ไม่ได้ต้องการประชดหรือพาดพิงถึงคนกลุ่มใดๆในทางลบ

เราเองก็เป็นหนึ่งในคนกลุ่มสุดท้าย

คนที่ไม่ได้รับความเดือดร้อนใดๆ

และหากไม่ขวนขวายจะเปิดทีวีดู กางหนังสือพิมพ์ออกอ่าน หรือออกไปช่วยเหลือคนกลุ่มอื่นๆ

เราคงจะยังรื่นเริงบันเทิงใจ ไม่เป็นเดือดเป็นร้อน

และยินดีปรีดากับหน้าหนาวที่จะมาถึงต่อไป

เพียงแต่ความดีความชอบ ที่คนกลุ่มหนึ่งกำลังกล่าวถึง

ว่าเป็นบุญ เป็นกุศล ได้ช่วยเหลือผู้อื่น

ว่ากำลังเสียสละส่วนตน เพื่อช่วยส่วนรวม

ว่ากำลังออกแรง ออกทรัพย์โดยไม่หวังผล

หากมองใหม่ในอีกมุม

มันเป็นเพียงการตอบแทน เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เมื่อเปรียบเทียบกับสิ่งที่คนกลุ่มนั้นกำลังทำให้เรา

บ้าน รถ ความสุข รายได้ ที่นา ชีวิต ของคนเหล่านั้น

แลกมาด้วยความสะดวกสบาย ของคนกรุงเทพอย่างเราๆ

หากคิดว่าการบริจาคเงินหมื่นหรือเงินแสน มากพอสำหรับความทุกข์ครั้งนี้

หรือการออกไปขนของ แพ็กของเพียงครั้งสองครั้งจะเป็นการแสดงความรับผิดชอบที่เพียงพอ

ขอให้ลองเปรียบเทียบเป็นรายได้ที่เราจะสูญเสีย

ความสุขที่จะสูญหาย

ความสะดวกสบายที่จะไม่มีอยู่

จากการที่น้ำทั้งหมดนั้น ไหลบ่าสู่ที่พักอาศัยของเรา

จนต้องไม่มีกิน ไม่มีใส่ ไม่มีใช้ ไม่มีแม้แต่ที่จะถ่าย

ลองมองในมุมกลับ

เราจะพบว่า มากเท่าไหร่ก็ไม่พอ

ที่จะขอบคุณ คนกลุ่มหนึ่ง ที่ไม่รู้จักกัน

ที่ปกป้องเรา

ด้วยชีวิต.

ขอบคุณและขอโทษค่ะ :,)

*เพิ่มเติมข้อมูลบางส่วน

ผู้ว่าอยุธยาและปทุมธานีได้ขอปล่อยน้ำเพิ่มเพื่อระบายน้ำให้เร็วขึ้น

น้ำจะได้ไม่ท่วมสูงและขังเป็นเวลานานอย่างที่เห็นกัน

แต่ก็อย่างว่า

กรุงเทพไม่ยอมให้ปล่อยน้ำมาท่วม

ก็เท่านั้นเอง

Innovation by Moo+Pang

2010-09-27T16:48:00.014+07:00

วันนี้เราจะมานำเสนอนวัตกรรมที่ทำส่งวิชา innovative thinking ไปกัน

เป็นการ copy&develop สิ่งที่อยากได้มาใช้เอง

ซึ่งนั่นก็คือ

กระเป๋าแฟ้มของค่าย vesc39 นั่นเอง

หน้าตาเป็นเยี่ยงนี้

ซึ่งอยากได้ แต่มีคนใช้เหมือนกันเย้อออเยอะ แล้วทุกคนก็ต่างต้องไป modify ให้กระเป๋ามีความแตกต่างกัน จะได้จำได้ว่าอันไหนของใคร

เราก็เลยทำกระเป๋าแฟ้มของเราเองซึ่งสามารถตกแต่งให้แตกต่างกันได้ง่ายๆ

มาดูวิธีทำกัน

เริ่มจากอุปกรณ์หลักๆ คือ กระดาษขาว-เทา กรรไกร ดินสอ ไม้บรรทัด คัตเตอร์ กาว และอุปกรณ์สำหรับขีดเขียนเพื่อตกแต่ง

ขั้นที่ 1 วัดและตัดตามขนาดของกระเป๋าที่ต้องการ อาจะทำให้ใส่ A4 ได้เพื่อความสะดวกในการใช้ อย่าให้บริเวณก้นกระเป๋าเป็นส่วนของรอยต่อเพราะจะรับน้ำหนักได้น้อย และตัดอีกสองส่วนเป็นส่วนข้างของกระเป๋า

ขั้นที่ 2 เจาะรูสำหรับหูหิ้ว

ขั้นที่ 3 ตัดกระดาษอีก 2 แผ่นสำหรับเสริมความแข็งแรงให้หูหิ้ว

จะได้ออกมาตามภาพ

ขั้นที่ 4 ตกแต่งใดๆตามใจปราถนา

ขั้นที่ 5 ติดมันเข้าด้วยกันทั้งหมด

อย่าลืม!! แปะแผ่นเพิ่มความแข็งแรงด้วย

และเราก็จะได้...

แถ่นแท้นนนนน~~~!!!

กระเป๋าแฟ้มสุดชิกค่าาา

นี่คือด้านหน้า

และนี่คือด้านหลัง

ก็จบลงด้วยประการฉะนี้

น่ารักมั้ยค้า.

Request for Comment (RFC): Innovative Thinking

2010-09-23T16:57:00.003+07:00

เนื่องมากจากเป็นงานครั้งสุดท้ายของวิชา innovative thinking
เป็นการเสนอความเห็นเกี่ยวกับวิชานี้
คนอื่นอ่านอาจจะไม่เข้าใจเท่าไหร่เพราะไม่ได้เขียนคำถาม ฮ่าๆ เดาเอาละกัน

--------------------------------------------------------------------------------

สำหรับเนื้อหาที่นำมาสอน คิดไตร่ตรองดีแล้วว่าชอบทุกเนื้อหาและไม่อยากให้ตัดออกเลยเพราะน่าสนใจและนำมาใช้ได้จริง แต่สำหรับสิ่งที่ชอบที่สุด คงจะเป็นบรรยากาศในการเรียนที่อาจารย์สามารถทำให้เด็กทุกคนยกมือตอบและพูดแสดงความเห็นออกมา ชอบมากๆค่ะ

จำนวนชั่วโมงในการทำงานอาจจะเท่ากัน แต่ความสบายใจหรือความสนุกในการทำงานมีมากกว่าแน่นอน ถึงแม้ว่าจะมีปริมาณงานมากกว่านี้ ก็ยังไม่ทำให้เหนื่อยมากเท่าวิชาอื่น เหมือนเป็นการพักผ่อนจากการทำงานมากกว่า ติดแค่ว่าอยากให้ปริมาณงานที่มากๆไปอยู่ช่วงกลางๆเทอม ไม่อยากให้กระจุกอยู่ไม่กี่คาบสุดท้ายค่ะ

MARTIAN CHILD เป็นหนังเกี่ยวกับเด็กชายที่คิดว่าตัวเองมาจากดาวอังคาร เป็นหนังที่ดีมาก อาจจะไม่ได้ส่งเสริมการคิดสร้างสรรค์โดยตรง แต่สนับสนุนให้เราไม่ขัดคนอื่นที่อยู่นอกกรอบ สนับสนุนให้เราไม่ต้องทำตัวเหมือนๆกันตามที่สังคมคิดว่าถูกต้อง หรือกลัวที่จะแตกต่างแน่นอนค่ะ

review หนังสือที่น่าสนใจคนละเล่มตอนต้นเทอม แล้ว vote กันในห้องมา 1 เล่มที่น่าสนใจที่สุด ให้ทุกคนไปหามาอ่านเพื่อมา discuss หรือใช้ในการทำ project ปลายเทอม

กำลังดี เพราะไม่รู้สึกขัดอะไรในการเรียนเลย ครึกครื้นดี แต่ห้องเรียนน่าจะใหญ่กว่านี้อีกหน่อย

จริงๆแล้วกิจกรรมนอกชั้นเรียนที่เข้าร่วมทั้งหมด คงจะไม่ได้เป็นในแบบที่อาจารย์คาดหวังว่าจะไป เพราะกิจกรรมที่ทำเป็นงานคณะซะส่วนใหญ่ ตั้งแต่งานรับน้อง งานภาควิชา งานกีฬามหาลัย มาถึงงานหนังสือรุ่น ด้วยความที่เป็นชอบกิจกรรม แต่ขอยืนยันว่ากิจกรรมทั้งหมดเหล่านี้ ทำให้ได้ใช้วิธีคิดและเนื้อหาที่เรียนมาจริงๆ ได้ลองแก้ปัญหาจริงด้วยความคิดสร้างสรรค์ ความไม่ยึดติด อีกทั้งการเรียนในห้องและเวลาทำการบ้านก็เป็นช่วงเวลาพักผ่อนอย่างเต็มที่จริงๆค่ะ ทำให้หายเครียดพร้อมไปลุยงานต่อ ดีใจมากที่ได้เรียนวิชานี้

ท่านชอบเนื้อหาหรือกิจกรรมใดน้อยที่สุด โปรดให้เหตุผล: การฟังบรรยายจากวิทยากรรับเชิญ เพราะรู้สึกว่าวิทยากรที่มาในเทอมนี้ยังไม่สามารถพูดให้ผู้ฟังรู้สึกได้ถึงเนื้อหาใดๆที่น่าสนใจ โดยเฉพาะเนื้อหาด้านความคิดสร้างสรรค์ อีกทั้งไม่สามารถสร้างแรงบันดาลใจให้ผู้ฟังหรือมีประสบการณ์ที่น่าสนใจมากๆมาเล่า จริงๆแล้วโดยส่วนตัวชอบการฟังบรรยายมาก ยิ่งถ้าผู้บรรยายมีประสบการณ์น่าสนใจและถ่ายทอดได้ดีเพราะมันสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้ชีวิตได้จริงๆ อยากให้ลองเปลี่ยนไปเชิญวิทยากรคนใหม่ๆบ้างที่อาจจะมีชื่อเสียงมากขึ้น เช่น นักเขียนหนังสือ คนทำงานด้านสิ่งพิมพ์ คนทำงานที่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์แล้วประสบความสำเร็จ (นิ้วกลม, มุนิน, ทรงกลด บางยี่ขัน, ทีมงานสำนักพิมพ์ aDay, etc.)

--------------------------------------------------------------------------------

จบละ
ถึงแม้วิชานี้กำลังจะหมดลงในวันพรุ่งนี้ก็ตาม
แต่ความประทับใจและแนวคิดที่ได้รับคงไม่หายไปไหนแน่นอน
ขอขอบคุณ อาจารย์ธงชัย โรจน์กังสดาล ไว้ ณ พื้นที่เล็กๆนี้ด้วย
ชื่นชมและเป็นกำลังใจให้อาจารย์สร้างสรรค์วิชาดีๆแบบนี้สู่สังคมแห่งการเรียนรู้ไปนานๆ

ถ้าใครไม่เคยเรียน แล้วบังเอิญผ่านมา
เทอมหน้าอย่าลืม
2110191 INNOV THINK วันศุกร์ 13.00-16.00 น.

อีกสิ่งที่อยากขอบคุณวิชานี้
คือแรงกระตุ้นในการกลับมาอ่านสิ่งดีๆน่าสนใจรอบตัว
และเป็นที่มาของการผลิตบล็อกจำนวนมากในเวลาสั้นๆ
ซึ่งแน่นอนว่าการเขียนบล็อกก็ยังจะดำเนินต่อไป
ติดตามอ่านกันได้
ที่นี่

หมูแป้ง.

ความลับของจักรวาล

2010-09-15T16:32:00.001+07:00

จริงๆมันเป็นเรื่องที่เคยอ่านแล้วก็ฟังมาได้ซักระยะแล้ว

แต่ว่ายังรู้สึกว่าน่าสนใจก็เลยคิดว่าเอามาเล่าสู่กันฟังน่าจะดี

คาบเรียน innovative thinking อาจารย์สั่งงานมาชิ้นหนึ่ง

ตอนเห็นใบคำสั่งถึงกับยิ้มออกมา

หัวข้อเขียนว่า "Vision Board"

ถ้าใครเคยได้อ่าน The Secret โดย Byrne, Rhonda คงจะรู้จักกันดี

หนังสือเล่มนี้กล่าวถึงกฎเกณฑ์ของธรรมชาติที่แหวกความเชื่อเดิมๆทั้งหมด

"ก่อนอื่น ต้องเปิดใจ และเชื่อโดยไม่ต้องสงสัย"

นี่คือกฎข้อแรกที่จะทำให้เนื้อหาที่จะพูดถึงต่อไป มีความเป็นไปได้

หนังสือเล่มนี้อธิบายความเชื่อในพลังของจักรวาลที่วิทยาศาสตร์ไม่สามารถอธิบายได้

มีกฎอยู่ข้อหนึ่งชื่อว่า กฎแห่งแรงดึงดูด (Law of Attraction)

เค้าบอกว่า หากเราคิดถึงสิ่งใดมากๆไม่ว่าจะเป็นในแง่บวกหรือลบ เราจะดึงดูดสิ่งนั้นเข้ามาหาตัว

ซึ่ง vision board เป็นเครื่องมือชนิดหนึ่งที่ช่วยในการตั้งเป้าหมาย

เพียงแปะรูปและข้อความของสิ่งที่ต้องการจะได้ สิ่งที่ต้องการจะเป็น

มองมันทุกวัน

และเชื่อว่ามันจะเป็นความจริง

...

What the hell??????????

หลายคนคงคิดว่า บ้าไปแล้ว เหมือนเพ้อเจ้อ

แน่นอนว่าเราต้องทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำด้วย ไม่ใช่นั่งๆนอนๆแล้วหวังจะรวย

เพียงแต่พลังของการศรัทธา จะช่วยปลุกศักยภาพในการทำสิ่งใดๆให้เรา

คิดว่าล้อเล่นล่ะสิ

นี่คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้น

...

หญิงสาวคนหนึ่ง อยากได้เตาอบรุ่นใหม่

เธอจึงแปะรูปเตาอบอันนั้นไว้บนบอร์ดที่บ้าน

หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง เตาอบที่ต้องการใช้ก็ถึงเวลาซื้อ

แต่ด้วยราคาที่สูงเกินไป ทำให้เตาอบที่อยากได้ดั่งใจต้องเปลี่ยนรุ่น

เมื่อพนักงานนำมาติดตั้งที่บ้าน

เตาอบใช้งานไม่ได้ !

ทางร้านจึงกลับไปเปลี่ยนเป็นตัวที่ทดลองใช้ที่ร้านแล้วใช้งานได้มา

พบว่า

เตาอบใช้งานไม่ได้อีก !!

เดาซิอะไรเอ๋ย ??

ทางร้านจึงต้องส่งเตาอบรุ่นอื่นมาให้แทนในราคาเท่าเดิม

และคงเดาได้ไม่ยากว่ารุ่นไหนที่ร้านส่งมา

มันหน้าตาเหมือนกับที่เธอแปะไว้บนฝาบ้านเลยทีเดียว

...

ชายคนหนึ่ง เป็นนักแสดงสมัครเล่นกิ๊กก๊อกตกงาน

เพิ่งไปออดิชั่นก็ไม่ผ่าน อยู่ในช่วงจนตรอกสุดๆ

ในคืนวันคริสมาส ปี 1990 ชายผู้นั้นเขียนเช็กเปล่าใบหนึ่งราคาหนึ่งล้านเหรียญสั่งจ่ายถึงตัวเองในอีกห้าปีข้างหน้า วันเดียวกัน

และเก็บมันไว้ในกระเป๋าสตางค์ตลอดมา

ห้าปีหลังจากนั้น ผ่านความพยายามในการแสดงและการทำงาน

ในวันคริสมาสต์ปี 1995 เค้าประสบความสำเร็จ และเป็นดาราที่มีชื่อเสียงโด่งดัง

และได้รับเช็กค่าตัวราคาหนึ่งล้านเหรียญเป็นรางวัล

ชายคนนั้น คือ Jim Carry นักแสดงที่เรารู้จักกันดีในปัจจุบัน

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่ฟังผ่านรายการโอปราห์ วินฟรีเมื่อสามปีที่แล้ว

อาจจะมีเนื้อหาผิดเพี้ยนไปบ้างเพราะจำไม่ได้ แต่ว่าหลักๆแล้วเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงและมีผู้ให้สัมภาษณ์จริง

เรื่องนี้ไม่ได้สอนให้เราคาดหวังอย่างลมๆแล้งๆ

เป็นคนเพ้อฝันไร้สาระไปวันๆ

ถ้าถามเรา

มันไม่ใช่เรื่องเกินความจริงใดๆ

"ศักยภาพที่แท้จริงของมนุษย์มีมากกว่าที่เรานำมาใช้ มนุษย์ส่วนใหญ่ใช้ศักยภาพเพียง 20-30% จากที่มีเท่านั้น"

เคยได้ยินหรือเปล่า จิตใจอยู่เหนือร่างกาย

เคยได้ยินหรือเปล่า เราสามารถรักษามะเร็งได้ด้วยการนั่งสมาธิ

เคยได้ยินหรือเปล่า ผู้หญิงคิดบวกย่อมสวยขึ้น

เคยได้ยินหรือเปล่า หากใจเย็นดุจสายน้ำไหล แม้ไฟก็ยังเย็น

และอีกมากมาย

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่มีการพูดถึงในแง่มุมของวิทยาศาสตร์มานานแล้ว

และมีปริมาณมากด้วย

ลองไปเสิร์ชหาอ่านดูได้

หวังว่าบล็อกนี้จะช่วยให้ใครที่กำลังหมดหวัง

มองเห็นเส้นทางขึ้นมาบ้าง

เพราะถ้าเราคิดว่าเราแพ้ตั้งแต่ตอนนี้

ก็เท่ากับว่า เราได้แพ้ไปแล้วนั่นเอง.

LIFE@VESC

2010-09-09T14:10:00.004+07:00

เนื่องจากสัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์โปรโมตค่ายยุววิศวกรบพิธ

หรือค่ายอาสาพัฒนาชนบทของคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ในแต่ละวันก็จะมีกิจกรรมแตกต่างกันออกไป มีกิจกรรมให้ร่วมสนุก มีดนตรี มีสินค้าค่ายวางขาย

และที่สำคัญคือมีการแจก VESC magazine vol.1 ด้วย

แถมด้วยว่าไหนๆก็เป็นทีมงานทำหนังสือแล้ว

คอลัมน์ในเล่มก็เป็นคนเขียนลง อาร์ตเวิร์กก็ไปช่วยจัด

ก็เลยถือโอกาสช่วยโปรโมตค่ายไปในตัว ขอเอาคอลัมน์ที่ตัวเองเขียนมาลงบล็อกหน่อยละกัน

*มีการเปลี่ยนแปลงข้อความบ้างเล็กน้อยตามใจผู้เขียน

LIFE@VESC : Smarter Living

"เอ้า!! ตื่นๆๆๆ" เสียงหัวหน้าค่ายหรือที่เรียกกันว่าห.น.ค.ดังขึ้น

พร้อมกับเสียงเคาะหม้อดังป๊องแป๊งๆอยู่หน้าห้องนอน

ทุกคนค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น บ้างก็พับผ้าห่มบ้าง บ้างก็บิดขี้เกียจบ้าง

ค่อยๆทยอยกันไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วจึงไปรวมกันที่โรงอาหารเพื่อกินข้าวเช้า

สวัสดิการที่ต้องตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีห้าทำหน้าง่วง

ตักข้าววางเป็นวงกลมบนพื้น วงละ 8 คนด้วยกัน

หลังจากนั้นทุกคนจึงไปเปลี่ยนชุดออกไซต์และมารวมกันที่เดิมเพื่อ

ฟังโปรเจคเมเนเจอร์หรือปจ.ค่ายอธิบายถึงงานที่ต้องทำในวันนี้ด้วยกัน

"ออกไซต์ได้" "เฮ่ !!" ทุกคนตอบรับเสียงของปจ.ด้วยท่าทีสดชื่น

ขนอุปกรณ์ ต่างๆจากห้องสโตร์ใส่รถเข็นแล้วออกเดินไปยังไซต์งาน

บริเวณไซต์เป็นลำธารใสไหลเย็นให้ความชุ่มชื่น ตัดกับภาพภูเขาทะมึน

ที่โอบล้อมเราไว้ พี่ที่เป็นหัวหน้า แต่ละงานต่างสอนงานน้องใหม่

อย่างตั้งใจ น้องที่เพิ่งมาใหม่ก็ตั้งใจทำงานด้วย ความตื่นเต้นที่ได้ลองทำ

ในสิ่งใหม่ๆที่ไม่เคยรู้จัก เมื่อถึงเวลาพักพี่ๆทุกคนจะ ให้น้องๆไปพักก่อน

น้องๆก็จะนำน้ำมาให้พี่ๆด้วยความ ห่วงใยกัน ดูแลใส่ใจกัน

"มามาร่วมวงกันเถิดหนา~" เมื่อตกกลางคืน ชาวค่ายทุกคนจะมานั่งล้อมวง

พักผ่อนจากการทำงานด้วย การร้องเพลงค่าย พูดคุย

แลกเปลี่ยนเรื่องราวในหนึ่งวัน เล่นเกมบ้าง เล่าเรื่องต่างๆเกี่ยวกับค่ายบ้าง

จนถึงเวลาที่ทุกคนจะต้องแยกย้ายกันไปพักผ่อน เตรียมตัวทำงานในวันต่อไป

ทุกวันบนค่าย จากปากคนหลายๆคน อาจจะสามารถเล่าออกมาได้เป็น

เรื่องราวเดียวกัน ชีวิตประจำวันที่วนซ้ำเหมือนกันทุกวัน แต่สิ่งที่ทุกคนบอกได้

คำหนึ่งเหมือนกัน คือเราไม่สามารถบรรยายออกมาได้หมด

ว่าความรู้สึกดีที่เกิดขึ้นบนค่ายมันมากล้นแค่ไหน

ความเป็นพี่น้อง ความเป็นเพื่อนที่ได้จากบนค่ายมันเป็นยังไง

การได้เสียสละความสะดวกสบายชั่วระยะเวลาหนึ่ง

เพื่อทำประโยชน์ให้แก่ชาวบ้าน เป็นสิ่งที่ควรค่า

และจะมาเติมเต็มช่วงเวลา 4 ปีในชีวิตวัยรุ่นได้อย่างไร

เปิดใจให้กว้าง เตรียมใจให้พร้อม แล้วปิดเทอมใหญ่ ไปด้วยกัน

“ไม่ไปไม่ได้แล้ว ,, ยุววิศวกรบพิธ.”

ยินดีที่ไม่รู้จัก

2010-08-29T00:15:00.004+07:00

วันนี้ได้ฤกษ์งามยามดีแอบแวบไปดูหนังซัก 3 ชม.

ทั้งที่จริงๆงานเยอะหลายๆ -________-"

ตัดสินใจตั้งนานว่าจะดู

สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก หนังเทรลเลอร์ไม่โดนใจแต่ใครๆก็พูดถึง หรือ

กวน มึน โฮ หนังค่าย GTH ค่ายโปรด เทรลเลอร์ดี เสียงตอบรับกระหึ่ม หรือ

น้ำตาลแดง หนังแนวใหม่จัดเรท สดซิงยังไม่มีคอมเม้นต์จากปากใคร

ลงเอยที่ กวน มึน โฮ ที่ตั้งความคาดหวังไว้สูงสุด ว่าต้องเป็นหนังที่ใช่และชอบ

และก็พบว่า มันใช่ และใช่มากๆ

ใช่ขนาดที่พอดูจบแล้ว "อยากไปทำงาน GTH ขึ้นมาทันที !!!" (ถึงจะเรียนวิศวะก็เหอะ ฮ่าๆ)

ทำไมมันทำหนังได้เก่งขนาดนี้นะเนี่ย

พูดกันตามตรงแล้ว หนังไม่ได้มีโครงเรื่องที่แตกต่างไปจากหนังตลาดธรรมดาเลย

เจอกัน รู้สึกดี ผิดหวัง รอ สมหวัง (คุ้นๆเหมือนหลายๆเรื่องแมะ)

แต่ผู้กำกับและนักแสดงและทีมงานและใครก็ตามที่มีส่วนเกี่ยวข้อง

แม้แต่เสื้อผ้าหน้าผม บทพูด มุขตลก

มันสามารถสร้างความอินได้ครบทั้งสามอารมณ์ กวน มึน โฮ จริงๆ

มาถึงความคิดเห็น หรือความคิดที่เกิดขึ้นหลังดูจบ

จริงๆถ้าในแง่ของหนังว่ามันให้ความรู้สึกอย่างไร หรือเจตนาเป็นอย่างไรขอไม่พูดถึงละกัน คนพูดเยอะแล้ว

มองในแง่สิ่งที่เป็นผลกระทบออกมาจากตัวหนังบ้าง

มีข้อสังเกตอย่างหนึ่ง

ว่า GTH เป็นค่ายหนังที่ปั้นนางเอกใหม่ได้เก่งมาก

สามารถวางคาแรกเตอร์ของบทให้นางเอกในแต่ละเรื่องให้มีความโดดเด่น ไม่ซ้ำซาก

ดูกันดีๆว่าใครเริ่มโด่งดังจากผลงานแสดงให้หนังค่าย GTH บ้าง

เพื่อนสนิท - นุ่น ศิรพันธ์ รับบท ดากานดา

เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย - ต่าย ชุติมา รับบท อ้อม

สายลับจับบ้านเล็ก - พีค ภัทรศยา รับบท น้ำปั่น

รัก-สาม-เศร้า - ก้อย รัชวิน รับบท น้ำ

รถไฟฟ้ามาหานะเธอ - คริส หอวัง รับบท เหมยลี่

และที่หลายๆคนน่าจะรู้สึกเหมือนกัน คือ คาแรกเตอร์ของนางเอกกวน มึน โฮ ทำได้น่ารักและน่าประทับใจจริงๆ

ถึงขนาดที่มีคนพูดว่า ถ้ารถไฟฟ้ามาหานะเทอ ทำมาเพื่อเอาใจสาวๆ (เพราะมีพระเอกแบบพี่เคน)

เรื่องนี้ก็คงเป็นด้านกลับกันที่ทำมาเพื่อเอาใจชายโสดทั้งหลายจริงๆ

อย่างว่าว่าจริงๆแล้วนางเอกทั้งหมดที่พูดถึงมา ไม่ได้สวยโดดเด่น มีรูปร่างที่เพอร์เฟก หรือมีลักษณะที่แตกต่างไปจากคนหน้าตาดีโดยมาตรฐานทั่วๆไป (อาจจะหน้าตาหมวยๆ เฉยๆ ไม่ผอมเพรียวหรือดำด้วยซ้ำ)

เทียบกับหนังบางเรื่อง เช่น ผู้หญิง 5 บาป ที่น่าจะหน้าคม หุ่นดี เอ๊กซ์แตก (ไม่ได้ดูหรอกนะ ฮ่าๆ)

และอีกอย่างที่สังเกตได้คือตอนเริ่มหนัง credit ที่โผล่ขึ้นมาที่ชัดมากคือ

credit ของผู้ฝึกสอนนักแสดง

ขอชื่นชมทั้งผู้กำกับ ผู้สร้างสรรค์คาแรกเตอร์ และผู้ปั้นคาแรกเตอร์ค่ะ :))

กลับมาที่เรื่องของหนัง หลังจากไปอ่านรีวิวในกระทู้ต่างๆ

พบว่ามีทั้งคนที่สมหวังและผิดหวัง กับความคาดหวังในตัวหนังที่วาดไว้

สิ่งที่แปลกคือ จริงๆแล้ว "กวน มึน โฮ" อาจไม่ได้เป็นรอง "สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก" เลย

แต่ด้วย ทีเซอร์โคดเจ๋ง เพลงประกอบโคดเพราะจาก 25 Hours การโปรโมตและโปรโมชั่นอย่างบ้าคลั่งจากทุกสื่อ credit รถไฟฟ้ามาหานะเทอ และ ชื่อเสียงของ GTH รึเปล่า ที่ทำให้กวน มึน โฮ ได้รับเสียงตอบรับว่าผิดหวัง ไม่ตลก ไม่ซึ้งหรือไม่รู้สึกดีเท่าที่คิดไว้มาบ้าง

ในมุมกลับกัน สำหรับ สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก นอกเหนือจากพระเอกหน้าตาดี มาริโอ้ เมาเร่อ ในด้านการประชาสัมพันธ์ก่อนลงโรง ก็อาจจะพูดได้ว่าแทบจะเทียบกับกวน มึน โฮไม่ได้เลย (จริงๆแล้วคือยังไม่ได้ดูเรื่องนี้ เลยไม่วิจารณ์ในแง่ของตัวหนังนะ)

มันเลยเรียกได้หรือไม่ว่า เรา "ยินดีที่ไม่รู้จัก" กับสิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารักมากกว่า

เพราะเรารู้จักมันน้อยกว่า เราคาดหวังกับมันน้อยกว่า

แต่เราเหมือนจะรู้จักกวน มึน โฮมากมาก

ใช้คำว่า "เหมือนจะรู้จัก" เพราะเราสรุปความเป็นกวน มึน โฮล่วงหน้าไปก่อนแล้ว เราต่างมีภาพของบรรยากาศและอารมณ์ที่คาดว่าจะได้รับจากหนังไปแล้ว

ไม่ต่างอะไรกับเนื้อหาในหนัง

พี่จิม ที่ "เหมือนจะรู้จัก" แฟนตัวเอง

เลยต่างผิดหวังในสิ่งที่ได้รู้จักเมื่อเวลาผ่านไป

กับคน "ไม่รู้จัก" หรือ ตัวประกอบ

เรื่องที่คนไม่รู้จักทำ จึงไม่เคยผิดหวัง

เพราะไม่เคยคาดหวัง

เหมือนที่เราไม่เคยผิดหวังกับบทบาทของตัวประกอบ แต่ไม่ชอบนางเอกอย่างนั้นอย่างนี้

ดังนั้นถ้าอยากก้าวความสัมพันธ์จากคน "ไม่รู้จัก" มาเป็น "คนรัก"

อย่าให้ความเป็น "คนรู้จัก" ทำให้มันเปลี่ยนไป

จะได้ "ยินดีที่ไม่รู้จัก".

ps. จากแต่เดิมที่เหมือนจะรู้จัก

ตอนนี้ ยินดีที่ได้รู้จักนะ กวน มึน โฮ.

2010-08-26T00:37:00.004+07:00

โอวโย่วโย๋ ๆ ช่วงนี้ มันช่างยุ๊งซะเสียจริง

เวลาคนเราไม่ เคยเท่ากันจริงๆซินะ

ที่จริงแล้ววันนี้ ก็ไม่ได้เจออะไรมากพอที่จะเขียนอะไรได้เท่าไหร่หรอก

มีเรื่องอยู่ว่า

แฟนนู๋เค้าจะไปเซี่ยงไฮ้ ในเร็ววันนี้ เข้าเลยซื้อหนังสือ guidebook ท่องเที่ยวเมืองจีนมาอ่าน

แต่ดั๊น ลืมอยู่ที่บ้านของนู๋ นู๋เลยมีโอกาสหยิบมาอ่าน ถึงที่ท่องเที่ยวในเมืองจีน

จนกระทั่ง มาเจอจุดที่ทำให้น่าสังเกตว่า

คนจีน ดูเหมือนจะมีความภาคภูมิใจในระบบการปกครอง แบบคอมมิวนิสต์ของเค้ามาก

ในหนังสือ guidebook เล่มนั้น ได้ระบุถึงตำแหน่ง ของตำแหน่งที่เคยเป็น ตำแหน่งทางประวัติศาสตร์

การปกครอง เช่น การประชุมครั้งแรกของพรรคคอมมิวนิสต์ บ้านพักของ ดร. ซุนยัดเซ็น ตำแหน่งของ

ที่ที่เคยเป็นที่ สังหารหมู่ของหนุ่มสาวชาวคอมมิวนิสต์ และที่น่าสังเกตที่สุด คือ ของฝากรูปประธานเหมา หมวกดาวแดง รูปทหารคอมมิวนิสต์

เวลา

2010-08-23T22:20:00.003+07:00

ช่วงนี้งานเยอะมากเลยทีเดียว มีเวลามาอัพบล๊อกน้อยมาก

เพิ่งกลับมาจากทริปกรุ๊ป ปีสุดท้ายที่จะได้ไปเที่ยวแบบนี้ด้วยกัน :,)

สี่ปีในชีวิตวัยรุ่น มันผ่านไปเร็วอย่างนี้นี่เอง

ต้องทำวันนี้ให้เต็มล้นไปด้วยความทรงจำดี

อย่าให้วันหลังที่ได้มองย้อนกลับมา ต้องเสียเวลามาเสียดาย.

อาทิตย์ก่อนอ่านคอลัมน์ของพี่นิ้ว

พี่นิ้วเล่าเรื่องความโชคร้ายสามอย่างในอาทิตย์นั้นๆ

ต้องสูญเสียของรักถึงสามสิ่งไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

ตั้งแต่ เพลง รูปภาพและความทรงจำที่ล้ำค่าใน ipod

"เจ้าหูเงิน"รถคันโปรด

และ โน๊ตบุคตัวใหม่ที่เต็มไปด้วยงานภายในเครื่อง

คงเป็นอาทิตย์ที่เซ็งน่าดูสำหรับใครหลายๆคน

บางคนอาจบ่นว่า "ทำไมชั้นถึงโชคร้ายขนาดนี้นะ"

บางคนอาจะนั่งเสียดาย เสียใจไปหลายๆวัน

แต่พี่นิ้วบอกว่า จะเสียดายก็คงเสียดายเวลามานั่งเสียดายมากกว่า

จึงกดความทุกข์ทั้งหมดลงชักโครกไปพร้อมกับกลิ่นตลบอบอวล.

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ได้เรียนวิชา innovative thinking อีกครั้งหลังห่างเหินไปนาน

มีวิทยากรรับเชิญ คือคุณชาตรี เตชะสมบูรณากิจ มาบรรยายเรื่อง Neuro-Linguistic Programming (NLP)

จริงๆแล้วส่วนที่ประทับใจกลับไม่ใช่เรื่อง NLP ซักเท่าไหร่

อาจเป็นเพราะว่าเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจและฝึกฝนมากกว่านี้

แต่สิ่งที่รู้สึกดีและอยากนำมาเล่าต่อเป็นกลอนที่คุณชาตรีแต่ง

ชื่อกลอนว่าว่า "เงื่อนไขชีวิต"

ขออนุญาตนำบางบทมาเผยแพร่ต่อให้ได้อ่านกัน

"..จงเคร่งครัดตัดสินใจในวันนี้ ว่าจะมีความสุขในทุกหน

จะมีทุกข์หรือสุขไซร้คือใจตน เราสิคนกำหนดกฏขึ้นมา..

...หากไม่พบครบคาดที่มาดหมาย ที่หวังไว้ยังไม่ได้ในวิถี

ยังไม่ครบเงื่อนไขในชีวี จึงไม่มีความสุขต้องทุกข์ทน

ไม่ผิดหรอกที่ตั้งฝันให้มันสูง เพื่อจะจูงใจเลิศให้เกิดผล

แต่อย่ายอมให้ฝังบังพรางใจตน ตามฝันจนลืมสุขทุกข์ระทม...

...ตื่นขึ้นมาพร้อมสรรพกับความคิด ว่าชีวิตคือรางวัลที่สรรหา

คนที่รักคือสวรรค์ประทานมา ไม่อาจหาสิ่งใดมาเปรียบปาน

จงอย่าเสียเวลาแม้ซักนิด เพราะชีวิตอยู่ในวัฎสงสาร

แม้เวลาของเราไซร้ใช่อยู่นาน เกินคาดการณ์เวลาพรากต้องจากไป

ปฎิบัติต่อคนที่ตนรัก เหมือนว่าจักต้องจากกันในวันไหน

ทุกเวลาทุกนาทีอยู่ที่ใด จงรักษาหัวใจใครคนนั้น

จะดูแลพ่อแม่ที่แก่เฒ่า จะชื่นชมลูกเต้าที่เฝ้าฝัน

จะรักคู่ชู้ชื่นทุกคืนวัน จะแบ่งปันความสุขให้ทุกคน

เพราะชีวิตเรานั้นมันสั้นนัก อย่าช้าชักตัดสินใจให้เกิดผล

จะไม่ขอเสียเวลามาทุกข์ทน ทำใจตนให้สุขล้นจนนิพพาน."

สำหรับอาจารย์เจี๊ยบที่จากพวกเราไปอย่างกระทันหัน

ขอบคุณทุกการดูแลจากอาจารย์ตลอดสามปีในชีวิตเด็กหอของพวกเรา

ขอบคุณที่อาจารย์ทำให้ตระหนักได้

"ปฎิบัติต่อคนที่ตนรัก เหมือนว่าจักต้องจากกันในวันไหน"

ขอบคุณค่ะอาจารย์.

เพราะชีวิตเรานั้นมันสั้นนัก.

อิ่ม

2010-08-16T13:20:00.004+07:00

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาได้ไปพักผ่อน ณ ริมหาดเมืองพัทยา

เป็นงานจุดพลุเฉลิมพระเกียรติ ซึ่งมีพลุส่งประกวดจาก 4 ประเทศด้วยกันคือ จีน อิตาลี อาหรับเอมิเรตส์ และ ชมรมพลุแห่งประเทศไทย

เริ่มเดินทางออกจากบ้านประมาณเที่ยงครึ่ง

ก่อนหน้านั้นม้าง้องแง้งกะน้องอยู่เพราะมันไม่ยอมไป

บอกว่า "กลัวขาดทุน"

นังน้องชายคนนี้ -_________-" มีอะไรให้ขาดทุนมากมั้ยค้าาา อยู่บ้านเล่นเกมเนี่ย

เป็นเพราะป๊าไปข่มขู่ด้วยว่า "เนี่ยเด๋วคนก็เยอะ รถก็ติด ไม่มีที่นั่ง"

เลยมีผู้ร่วมเดินทางด้วยกันหกคน คือ ม้า กู๋ หนูออม อามมี่ แพะ และ หมู

นั่งรถไปประมาณสองชม.ก็ถึง ระหว่างทางครึ้มฟ้าครึ้มฝน น่ากลัวจะรั่วลงมานักเชียว

คุยกันไปเม้าท์กันไป กู๋บอกว่าได้จองร้านอาหารเย็นไว้ เคยกินเมื่อ 20 ปีที่แล้วอร่อยมาก

...

เอ่อ 20 ปีที่แล้วเนี่ยนะ

มันดีตรงที่เมื่อไปถึง ร้านอาหารอยู่ใกล้ริมหาด ติดกับสถานที่จัดงานพอดี

ถ้าไปจอดตรงที่ที่จัดไว้จะต้องเดินไกลมากๆ

เลยขอจอดรถหน้าร้านเค้าจนถึงสี่ทุ่มเลย ฮ่าๆ

หลังจากนั้นก็เป็นการเดินตระเวนตามถนนคนเดินที่เกิดขึ้นจากการปิดถนนเลียบหาดทั้งสาย

ของกินเยอะมากมาย ซุ้มยิงปืน ปาโป่งก็แยะจริง เหมือนเทศกาลงานวัดเลย น่ารัก : )

หลังจากกินจนอิ่มพุงปลิ้น ทั้งหมดก็ทยอยเข้าไปยังสถานที่จัดงาน

ซึ่งก็คือบนหาดทรายนั่นแหละ

ถ้าใครได้มาก็จะได้เห็นบรรยากาศงานที่น่ารักมาก มีเก้าอี้ผ้าใบวางเรียงๆกัน ส่วนด้านหน้าที่เป็นพื้นทรายโล่งๆ ก็จะมีบริการขายแผ่นพลาสติกสำหรับปูนั่ง

ได้ที่นั่งหน้าสุดเลยจ้า :)) จากการสอบถามคนขายเสื่อ พี่แกยืนยันว่า น้ำลงแน่นอน!!

ปูเสื่อนั่งขาแช่น้ำ ด้านหน้าเป็นเรือที่รอจุดพลุแสดง มองไปตามหาดสองฝั่งเป็นไฟตามถนน

สวยจริงจัง.

จนสองทุ่มตรง พลุชุดแรกเริ่มจุด

ไม่เคยได้ดูพลุในระยะใกล้ขนาดนี้มาก่อน เงยหน้าอ้าปากที คงกินลูกพลุที่หล่นลงมาได้

พลุทุกชุดสวยงามอลังการมาก เป็นพลุประกอบเพลงของแต่ละชาติ

ยิ่งของอิตาลีจุดจากเรือสองลำพร้อมกัน โอ้ ฟ้าทั้งฟ้าสว่างระยิบระยับ

ระยิบ ระยับ

...

เย่ยยย เปียก

อยู่ดีๆน้ำก็ขึ้น เฉยเลยจ้า

วิศวกรทั้งห้าคนนั่งคำนวณกันใหญ่ แย่แล้ว แค่ชั่วโมงนึงน้ำขึ้นมาเป็นฟุต

ถ้ารอจนสี่ทุ่มต้องมิดปากแน่ O___0"

เริ่มหาที่ทางขยับ แต่คนเริ่มเยอะ จะไปที่อื่นก็คงไม่ได้ทำเลทองมากไปกว่านี้

เอิ่ม นั่งทู่ซี้ต่อไปละกัน

ฝนก็ปรอยๆลงมา คนขายแผ่นพลาสติกก็ตะโกนโฆษณาไปว่า"ตอนนี้แผ่นละ 20 ถ้าฝนตกหนัก 50 นะคร้าบ รีบซื้อๆ"

ค้ากำไรจริงๆ ฮ่าๆ

มีเด็กเดินขายพัดอยู่คนสองคน

เหมือนแทงม้าผิดตัว เพราะนอกจากไม่ร้อน คนไม่แน่น ฝนดันตกอีกตะหาก

ร่มกะแผ่นพลาสติกขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

หลังเขยิบก้นหนีน้ำไปได้ซักสองช่วงก้น

ซักพักน้ำถึงเริ่มลง =w="

โชคดีจริงๆ.

วันนั้นกลับบ้าน เต็มอิ่มด้วยหลายๆอย่าง

อิ่มทั้งอาหารเต็มกระเพาะ

อิ่มทั้งความทรงจำเต็มสมอง

และอิ่มทั้งความสุขเต็มใจ :))

สุขสันต์วันแม่จ้า.

ชีวิตทำงานกับการออมเงิน

2010-08-12T19:46:00.005+07:00

เมื่อวานนั่งทำงานตอนกลางคืน

ใกล้ๆง่วงเลยเหลือบไปมอง timeline twitter ด้านข้าง

เป็นช่วงเวลาที่ @hybridknight ทวีตเรื่องราวที่น่าสนใจตาม pantip อีกคืน

การมีเพื่อนบนทวิตเตอร์ก็ดีแบบนี้แหละ ฮ่าๆ มีผู้กรองสิ่งที่น่าสนใจให้ระดับหนึ่ง

เข้าเรื่องเลย มีบทความหนึ่งที่เจอน่าสนใจ

ต้องขอบคุณเจ้าของกระทู้ใน pantip และ @hybridknight มากๆ

อ่านฉบับเต็ม

สำหรับคนที่อยากอ่านแต่เนื้อความเพียงสรุปๆ เราจะเล่าให้ท่านฟังเพราะของจริงมันยาวมาก

ขออนุญาตปรับเปลี่ยนบ้างเล็กน้อยตามสิ่งที่เจ้าของบล๊อกคิดเห็น

กระทู้นี้มีเนื้อหาเหมาะสมสำหรับผู้ที่เพิ่งผ่านพ้นวัยอุดมศึกษา เป็นสาว/หนุ่มออฟฟิศใหม่ๆ

หรือเพื่อนๆที่กำลังจะก้าวออกไปสู่โลกการทำงาน

หลักของการเก็บเงินที่ดี คือเก็บให้ได้อย่างน้อย 10% ของเงินที่ได้จากการทำงาน

ไม่ได้กล่าวว่าวิถีชีวิตใครน้า ทุกคนต้องตัดสินด้วยตัวเองว่าทำไมเราถึงมีหรือไม่มีเงินเก็บเลย

สำหรับคนที่บอกว่า ทำไม่ได้จริงๆ มีภาระมากกว่าคนอื่น

ลองมาพิจารณากันว่า จริงๆแล้วเราลดภาระอะไรได้บ้าง

1.) ค่าที่พักอาศัย

จากที่เราเคยถามเพื่อนๆในมหาวิทยาลัยของเรามา

ส่วนใหญ่ ไม่เคยได้ยินเลยว่าใครอยู่หอพักราคาต่ำกว่า 4,500 บาท/เดือน

ถ้ายิ่งแพงมากๆจะถึง 6,000-7,000 บาท/เดือน

ซึ่งถามว่า หาที่ถูกกว่านี้ได้หรือไม่

จขทก.ให้คำรับรองมาแล้วว่า มีแน่นอน ทำงานบนสาธร หอห่างไปไม่เกิน 10 นาทีจักรยาน

ราคาไม่เกิน 3,500 บาท

มันจึงแล้วแต่ว่า เราต้องการความสะดวกสบายมากขนาดไหน

ทีวี เคเบิล ตู้เย็น เครื่องซักผ้า อินเตอร์เนต บลาๆ

หากเงินเดือนเพียง 15,000 - 20,000 ทำงานเช้ายันเย็นกลับหอนอนอย่างเดียว

ราคาหอพักที่แพงจะคิดเป็นเกือบ 40% ของเงินเดือนแน่ะ

ก็ไม่รู้ว่าจะเสียไงมากๆทำไมเนอะ.

2.) ค่าเดินทาง ค่ารถ ค่าน้ำมัน

หากเลี่ยงจากข้อหนึ่งมาได้ว่าอยู่บ้าน ไม่เสียค่าที่พัก

การขับรถไปทำงาน ก็เป็นอีกหนึ่งตัวดูดเงินเลยทีเดียว

น้ำมันคงหนีไม่พ้นเดือนละ 3,000-4,000 บาท

จะติดแก๊สก็ต้องมีค่าติด + ซ่อมบำรุง (อันนี้เจ้าของบล็อกขอเล่าไว้เป็นอุทาหรณ์ละกันว่ามีหลายรายแล้วที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์แล้วไฟไหม้เพราะติดแก๊ส ถึงแม้ว่าจะเป็นแก๊สที่ได้มาตรฐานแล้วก็เถอะ มันอันตรายจริงๆนะ เพราะรั่วง่ายและไม่ทันรู้ตัว)

ตัวรถธรรมดา ก็ต้องมีค่าประกัน ค่าภาษี ค่าซ่อมบำรุง ค่าที่จอดรถ มากมายๆ

ลองคิดๆดูว่าถ้าทั้งอยู่หอ แต่ยังต้องเสียค่าเดินทางมากๆ แม้จะเป็น BTS หรือ MRT

คิดเป็น 70-80 บาทต่อวัน ทำงาน 20 วัน ก็ 1400-1600 บาทต่อเดือน

หายไปอีกแล้วจ้าาา เงินเดือน.

3.) ค่ากระจุ๊กกระจิ๊ก

อันนี้สำหรับสาวๆคงเป็นกันมาก เชื่อเราเถอะ เราเคยมาแล้ว

เช้ามา ขอกาแฟดีๆซักแก้วเถอะ ง่วงจัง starbuck หรือ true ปัดให้ถูกๆเลยเอ้า 40 บาท

กินข้าวกลางวันเสร็จซื้อผลไม้หน่อยเพื่อสุขภาพ 20 บาท

เย็นเลิกงานเดินผ่านตลาดนัดซื้อของเล็กๆน้อยๆ ตุ้มหู กำไล แหวน สร้อย ตีอย่างถูกเลย อีก 50 บาท

วันๆนึงหมดไปแล้วจ้าา 100 กว่าบาทยังไม่รวมค่าข้าวเช้ากลางวันเย็น

ยังไม่รวม เสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋าที่บังเอิญเดินผ่าน อยากได้อีก ซึ่งราคาอัพเกรดเป็นชิ้นละ 200 ขึ้นไป

โอ้พระเจ้า เดือนนึงไม่ต่ำกว่า 2,000 บาทแน่นอนสำหรับค่ากระจุ๊กกระจิ๊ก

อันนี้ประสบการณ์ตรง การจดบัญชีรายรับรายจ่ายช่วยได้เยอะเลยสำหรับเรา

เห็นชัดเลย อีพวกน้ำขนม 7-11 อ่ะ อันละ 20 บาท เดือนๆนึงหมดไป 400-600 จาก 4,000

เศร้าค่ะ หลังจากนั้นน้ำเปล่าขวดแก้ว only.

4.) บัตรเครดิต

อันนี้คงสำหรับคนที่ทำงานแล้ว แต่ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเลยคงเป็นอเมริกา

ช่วง subprime ที่ผ่านมาก็แสดงให้เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่าคนอเมริกามีปัญหาทางการเงินเยอะมาก

ติดหนึ้บัตรเครดิตจนล้มละลายโดนยึดทรัพย์เพราะความไม่ยั้งคิด

ดังนั้นการมีบัตรเครดิต ไม่ควรเป็นการนำเอาเงินในอนาคตมาใช้

ใช้เพื่อความสะดวกสบายในการไม่ต้องพกเงินสดจำนวนมาก

หรือใช้เมื่อยามจำเป็นจริงๆ แล้วต้องรีบกันเงินเอาไว้สำหรับส่วนนั้นๆ

อย่าตกหลุม เพราะหนี้บัตรเครดิต คิดเป็น 20% เลยนะจ๊ะ.

5.) ซื้อความสุขและสังคม

แน่นอน อันนี้ใครๆก็เป็นกัน เราเนี่ยแหละบ่อยมาก ร้านอาหารน่ากินเดี๋ยวนี้เยอะแยะ

ศุกร์นี้ ไปกินเนื้อย่าง ศุกร์หน้า ไปกินซูชิหมุน ศุกร์นู้น ไปนั่งดริงก์กัน ไม่เจอกันนาน

แหม่ พูดก็พูดเถอะ มื้อละไม่ต่ำกว่า 300 บาท นี่ยังไม่รวมค่าเดินทางไปกลับร้าน

กินทุกอาทิตย์ เดือนนึงก็หมดไปพันกว่าบาทแล้ว

คนมีแฟนอย่างเราๆ ดูหนังบ้างอาทิตย์นี้ ไปกินเค้กบ้างอาทิตย์โน้น ไปเที่ยวนั่นนี่

เอาเข้าไป เดือนละไม่ต่ำกว่า 2,000 บาท

ยิ่งหนักเข้าไปอีก คนที่เพื่อนเยอะ เพื่อนหลายกลุ่ม เพื่อนมอปลายบ้าง มหาลัยบ้าง กรุ๊ปบ้าง ภาคบ้าง ชมรมบ้าง

นัดทุกอาทิตย์ กินเหล้ากินเบียร์กันทีหมดไปอีกเท่าไหร่ๆ

ครั้งนึงไม่ต่ำกว่า 200 ชัวร์

เห้อ คิดแล้วถึงกับอยากไปนั่งดูเพื่อนกิน ฮ่าๆ.

ทั้งหมดที่เขียนมา ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องประหยัดตัวเปนเกลียว ไม่เจอเพื่อนฝูงแฟนเฟินรัยเลยขนาดนั้น

อาจจะหอพักสบาย แต่ไม่กินฟุ่มเฟือย

หรืออาจจะขับรถ แต่ไม่ซื้อเสื้อผ้ารองเท้าบ่อยๆ

หรือแม้แต่ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนม แต่ไม่กินเหล้า ไม่เที่ยวกลางคืน

เราทำงานกัน ก็เพื่อจะได้ใช้ชีวิตให้มีคุณภาพ มีความสุขกับสิ่งที่ตนเองต้องการ

คนที่หาได้เยอะ ใช้เยอะก็คงไม่มีปัญหา

แต่คนที่หาได้น้อยนี่สิ ก็คงจะต้องระวัง มาพิจารณาให้ดี

เลือกใช้ในบางด้านที่คิดว่าอยากใช้ อันไหนอดได้ก็ต้องอดทน

อย่าให้ชีวิตต้องเป็นทุกข์เวลาที่ไม่เหลือเงินเก็บเลยแม้แต่บาทเดียว

เพราะถึงตอนนั้น จะมานั่งเสียดาย ก็ไม่ทันแล้ว.

Entrepreneur Day(Part II)

2010-08-09T13:29:00.004+07:00

ความเดิมตอนที่แล้ว

พี่เล้ง CEO และผู้ร่วมก่อตั้งบริษัท MFEC ได้เล่ามาถึงช่วงไคลแมกซ์ของชีวิต

ช่วงที่เริ่มก่อตั้งบริษัท MFEC นั่นเอง

หลังจากที่แยกตัวออกมาจากบริษัทเดิมพร้อมเงินทุนประมาณหนึ่ง

แล้วเริ่มพิจารณาตัวเองว่า บริษัทเดิมทำไมถึงไม่ success ทำไมถึงไม่เติบโต

จึงเริ่มสรุปได้ตามที่กล่าวไว้ และได้ปัจจัยหลักเพิ่มมาอีกหนึ่งข้อ

คือเรื่องของ Business Model

ในบริษัทเดิมนั้น การทำ Research and Develop เป็นรูปแบบที่ยังไม่เหมาะกับประเทศกำลังพัฒนาอย่างเราๆ

พี่เล้งจึงสังเกตว่า ธุรกิจส่วนใหญ่ในไทยที่ success เป็นรูปแบบไหน

สรุปออกมาได้ว่า ซื้อมาขายไป เนี่ยแหละ เวิร์คสุด(สำหรับสมัยนั้นนะ)

และจากที่ NASDAQ ได้ทำนายแนวโน้มของธุรกิจทางด้าน IT เอาไว้ว่าจะรุ่งสุดๆ

พี่เล้งก็จัดการ ตั้งบริษัทใหม่ขึ้นมา

เริ่มจากการเข้าไปติดต่อกับบริษัท Modern Form ซึ่งเป็นบริษัททางด้านเฟอร์นิเจอร์

ถามว่าทำไมต้องเฟอร์นิเจอร์ ??

พี่บอกว่า เลือกบริษัทไหนก็ได้ที่ไม่ใช่สายงานที่เรากำลังจะทำ

เพราะถ้าเจ้าของเดิมมีความถนัดทางด้านที่เราจะลงทุน การขัดแย้งกันในการตัดสินใจจะตามมา

แต่ถ้าบริษัทนั้นเป็นธุรกิจคนละสาย ผู้ลงทุนย่อมเชื่อถือการตัดสินใจของเรา

ได้ทุนเริ่มต้นมาประมาณ 10 ล้าน ออกเองซะ 20%

เริ่มไปได้ไม่เท่าไหร่ ก็เจอวิกฤต 40 ต้มยำกุ้ง crisis ไปซะงั้น

ครั้งแรก ปรับค่าเงินบาทจาก 25 เป็น 35

แค่เริ่มก็ขาดทุนนำมาแล้ว

ยังไม่ยอมแพ้ เริ่มใหม่

เจอปรับค่าเงินใหม่จาก 35 เป็น 45

ซึม!!!

เริ่มมายังไม่เคยกำไร เงินทุนก็หมดไปแล้ว

modern form จึงตัดสินใจที่จะปิดกิจการ

แต่พี่เล้งยังคงยื้อไว้

ขอว่าหลังจากนี้ ถ้าไตรมาสไหนขาดทุนอีก

จะยอมปิดตัวลงแต่โดยดี

จากนั้นบริษัทก็ไม่เคยขาดทุนอีกเลย

ตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ว่าจะขยายให้เป็นธุรกิจระดับ 1,000 ล้านภายใน 10 ปี

MFEC สามารถไปถึงเป้าหมายภายในระยะเวลาเพียงครึ่งเดียว

และนำเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้อย่างสวยงาม

เรื่องนี้ได้อะไร ??

พี่เล้งสอนให้พวกเราคิดได้ ว่ามันไม่ใช่แค่ความฟลุ๊ค อย่าไปเชื่อในโชค

พี่เล้งทำงานมากี่ปี เปลี่ยนผ่านมากี่ครั้งกว่าจะมาถึงจุดนี้

ณ วันนั้นในปี 40 ถ้าพี่ยอมแพ้ไป ก็คงจะไม่ต่างอะไร กับคนอื่นๆที่ล้มลงไปแล้ว

โอกาส มีเท่ากันทุกคน

เพราะไม่มีใครหรอกที่ "ล้มเหลว"

มีแต่ "ล้มเลิก" ต่างหาก.

จริงๆแล้วมีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยอีกมากมาย

ไม่ว่าจะในเรื่องของการบริหารคน ความสำคัญและการสร้างวัฒนธรรมองค์กรภายในบริษัท ความสมดุลในการใช้ชีวิต บลาบลา

อยากจะเขียนออกมาทุกเรื่อง แต่เรื่องแบบนี้ ได้ฟังจากเจ้าตัวเองน่าจะซึมซับได้มากกว่า

เหลือเรื่องสุดท้ายที่พี่พูดก่อนจะหมดคาบ

ที่อยากจะนำมาถ่ายทอดต่อให้คน Gen Y อย่างเราๆได้ฟังกัน

อาจารย์ถามพี่เล้งว่า "คิดอย่างไรกับเด็กจุฬา??"

พี่เล้งตอบว่า "ผมยอมรับว่าพวกคุณเป็นคนที่มีค่าฉลาดมากที่สุด"

แต่ "แต่พวกคุณ มีความคุ้มค่าในการลงทุน และ Life Cycle ต่ำที่สุดเช่นกัน"

นี่คือมุมมองของผู้บริหารบริษัทยักษ์ใหญ่

เด็กจุฬาส่วนใหญ่ ไม่ใช่เพียงเด็กจุฬาหรอก เด็ก Gen Y มักจะมีความอดทนต่ำ เกิดมาบนความสบาย มีรถให้ขับ มีเงินให้ใช้

เมื่อเรียนจบ ก็รู้สึกว่าเรียนหนักมาตลอดชีวิต ชีวิตทำงานจึงอยากได้งานสบาย เงินเดือนสูงๆ

ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ !!

พอเงินเดือนน้อยก็ไม่พอใช้ พองานหนัก ก็อยากลาออก

ความคุ้มค่าในการสอนงานและลงทุนกับเด็กในช่วงสองปีแรกจึงเสียเปล่า

นี่คือที่มาของเรื่อง.

พี่เล้งเล่าว่า เคยให้ทุนแก่คณะทุกปี แบบไม่ผูกมัด

แต่ช่วงหลังๆ มีการขอทุนลดลง พี่เล้งเกิดความแปลกใจจึงมาคุยกับอาจารย์ที่คณะ

"โอ้ยเล้ง เด็กพวกนี้เค้าไม่ต้องการเงินกันหรอก เค้าอยากได้ที่จอดรถมากกว่า ถ้าเล้งทำตึกจอดรถให้คณะซักตึกสิ ดังแน่"

เอิ่ม ฟังแล้วก็ไม่รู้จะแก้ตัวยังไง

แต่อย่างน้อยก็เรียนรู้เรื่องสุดท้ายได้จากเรื่องนี้

ในสมัยก่อน แม่เคยบอกว่า การศึกษาเป็นประเด็นสำคัญที่ทำให้คนที่ประสบความสำเร็จต่างกัน

เหมือนเป็นแต้มต่อ ให้คว้าโอกาสไว้ได้ง่ายกว่า

เทียบกับความอดทนแล้ว คนสมัยก่อนคงมีมากไม่ต่างกัน

แต่ปัจจุบัน การศึกษาคงไม่ทำให้เราแตกต่างกันนัก

ทำให้เรา คิดไม่เป็นเหมือนกัน ฮ่าๆ

กลายเป็นว่า ความอดทนสินะ ที่จะทำให้เราแตกต่างกัน

อดทนให้มาก.

Entrepreneur Day(Part I)

2010-08-05T23:57:00.005+07:00

เมื่อวันพุธที่ผ่านมา คาบ Advance Topic มีวิทยากรพิเศษรับเชิญมาบรรยายให้พวกเราฟัง

พูดได้เต็มปากว่าวันนั้นเป็นวันที่ทุกคนตั้งใจฟังมากที่สุดก็ว่าได้

แม้แต่คนที่หลับมาทั้งคาบยังต้องตื่นมาฟัง

และเป็นวิทยากรที่มีชื่ออยู่บน timeline twitter เยอะมากหลังหมดคาบ

พี่คนนั้นคือ พี่เล้ง ( ศิริวัฒน์ วงศ์จารุกร )

สก.105 วศ.70 แถมด้วยดีกรี CP'13

เป็น CEO และผู้ร่วมก่อตั้งบริษัท เอ็ม เอฟ อี ซี จำกัด (มหาชน) หรือ MFEC นั่นเอง

จนตอนนี้ยังเสียดาย ที่วันนั้นไม่ได้เอาสมุดอะไรขึ้นมาจด

ที่จริง น่าจะเอาที่อัดเสียงขึ้นมาอัดด้วยซ้ำ ฮ่าๆ

วันนั้นพี่เล้งได้พูดถึงสิ่งที่ควรรู้ 10 อย่างเกี่ยวกับการทำธุรกิจ

แถมด้วยอัตชีวประวัติอย่างย่อๆให้เราได้ฟังกันว่าพี่ผ่านอะไรมากว่าจะถึงจุดนี้

หนึ่งชั่วโมงครึ่งที่มีหมดไปอย่างรวดเร็ว

จากช่วงแรกๆที่ไม่มีใครกล้าถาม กลายเป็นตอบคำถามได้ไม่หมด

ขอยกขึ้นมาเล่าต่อซักสามสี่ประเด็นก็แล้วกัน

(หากมีตรงไหนผิดพลาดก็ต้องขอโทษพี่เล้งด้วย ตอนนี้เขียนมาจากความทรงจำล้วนๆ ฮ่าๆ)

"จงเปลี่ยนตัวเองจากฮาร์ดดิสขนาดใหญ่ ไปเป็น CPU ให้เร็วที่สุด"

พี่เล่าว่า เมื่อเรายังเด็กพ่อกับแม่สอนเราเสมอว่า

ให้ตั้งใจเรียนดีๆจะได้เรียนโรงเรียนดีๆ

พอได้โรงเรียนดีๆ ก็ให้ตั้งใจเรียนดีๆ จะได้อยู่ห้องดีๆ

พอได้ห้องดีๆ ก็ให้ตั้งใจเรียนดีๆ จะได้เข้าคณะดีๆ

พอเข้าคณะดีๆ ก็ให้ตั้งใจเรียนดีๆ จะได้ทำงานในบริษัทดีๆ

แล้วพอได้ทำงานในบริษัทดีๆ จะได้...

การเรียนเรียนเรียนเพียงอย่างเดียว เมื่อเราจบออกมา

ก็เหมือนเราเป็นเพียงฮาร์ดดิสขนาดใหญ่เท่านั้น

อาจจะ query ข้อมูลออกมาใช้งานได้ดี แต่ประมวลผลไม่ได้

ระบบการศึกษาไทย ไม่เคยสอนให้เด็ก "คิด"

ดังนั้น ต้องเริ่ม "คิด" ตั้งแต่ยังเยาว์วัย

พี่เล้งเล่าว่าเริ่มคิดได้ เมื่อทำงานในบริษัท Esso มาประมาณ 2 ปี

ในงานเลี้ยงของบริษัท มีการแจกรางวัลให้พนักงานดีเด่นที่ทำงานมาแล้วถึง 20 ปี !!!

OH MY GOD~!!!

คิดได้ว่า คนผู้นั้นคง Born to be ESSO จริงๆ

แต่พี่ไม่ได้อยากหยุดอยู่ที่นั่นไปอีก 18 ปีที่เหลือ

พี่เล้งจึงลาออกมาในขณะที่หน้าที่การงานยังอยู่ในขาขึ้น เงินเดือนมากมาย

พี่เล้งบอกว่า ผมไม่ได้เก่งไปกว่าคนอื่น หรือ โชคดีไปกว่าคนอื่น

ผมแค่ "คิด" ได้เร็วกว่าคนอื่นก็เท่านั้นเอง.

"ในการทำขนมเค้ก ถ้ามันขาดน้ำตาลไป พยายามยังไง ดื้อดึงยังไง มันก็ไม่อร่อย"

เมื่อเริ่มการบรรยายไปได้ประมาณครึ่งทาง

พี่เล้งได้เล่าต่อไปถึงช่วงที่ย้ายออกมาเปิดบริษัทเองร่วมกับเพื่อน

เป็นบริษัทประเภท R&D (Research and Development)

ลงขันกันสิบคนคนละแสน จดทะเบียนบริษัทได้มูลค่าหนึ่งล้านบาท

ซึ่งในขณะทำงานจริง ก็ไม่ได้ใช้ทุนมากเท่าที่จดทะเบียนไป

เพราะคาดว่า สามารถทำธุรกิจได้ โดยไม่ต้องลงเงินจำนวนมาก

พนักงานที่ลดได้ก็ลด งานเลขา งานเอกสารก็ทำกันเองหมด

เน้นเฉพาะหัวกะทิ วิจัยสร้างผลงานมาขายต่อ

ทำไปได้ 2 ปี พี่เล้งบอกว่าเริ่มเรียนรู้

1.) ว่าบริษัทนี้ ไม่เกิด "Growth"

หลักสำคัญในการลงทุนใดๆ ถ้าอยากให้สำเร็จ ต้องมี Growth

2.) อีกทั้งการไม่ลงเงิน ก็ไม่เกิดการขยาย ไม่เกิด "Cash Flow"

อีกหลักการสำคัญที่สุดในการพยุงบริษัทให้อยู่ได้ ไม่ใช่ Profit ไม่ใช่กำไร

แต่เป็น Cash Flow

บริษัทบางบริษัท ตั้งมาเป็นสิบปี ไม่เคยได้กำไร แต่สามารถหมุนเงินได้

บริษัทก็สามารถอยู่ได้

และ 3.) จงเปลี่ยนบริษัทจากสัตว์เซลล์เดียวเป็นหลายเซลล์ให้ได้

หมายถึงการที่คนหนึ่งคน ทำทุกงาน ทั้งผู้จัดการ เลขา พนักงานส่งเอกสาร

ไม่สามารถสร้างบริษัทที่ดีได้

ดังนั้น สร้างระบบให้ครบ ถ้าจ้างคนมาแล้วงานน้อย ก็ต้องเพิ่มงาน

เมื่อนั้นบริษัทจะเติบโต.

ฮี่ๆ พอไว้เท่านี้ก่อน เดี๋ยวจะขึ้เกียจอ่านกันซะก่อน

ไว้บล็อกหน้าจะมาเล่าต่อว่าพอเข้าช่วงบริษัท MFEC พี่เล้งได้ผ่านอะไรต่อไปบ้าง

รอติดตามกันต่อไปค่ะ.

ปล. ขอขอบคุณอาจารย์เดชานุชิตและวิชา ADV Topic ไว้ด้วยที่สร้างความรู้ดีๆให้เราได้เรียนกันค่ะ :))

เรื่องของตั่วเฮีย

2010-07-31T11:55:00.003+07:00

จริงๆแล้ว กำลังจะทำบ้านใหม่ ว้าว~

บ้านใหม่จะย้ายไปอยู่ริมน้ำ

ช่วงนี้เลยมีการนัดสถาปนิกมาคุยอยู่เรื่อยๆ

ประเด็นทุกครั้งที่พูดถึงจะมีเรื่อง'ตั่วเฮีย' โผล่มาด้วยอยู่เสมอ

(หวังว่าทุกคนจะเข้าใจว่ามันคือตัวอะไร ฮ่าๆ)

เพราะการที่บ้านอยู่ริมน้ำ ทำให้เกิดอาการกลัว 'ตั่วเฮีย' ขึ้นมานอนผึ่งแดด

เลยย้ำกับสถาปนิกและวิศวกรบ่อยมากกกก ว่าทำไงก็ได้ให้มันปีนขึ้นมาไม่ได้

มาถึงตอนนี้คงต้องท้าวความ

ใครที่เคยอ่าน The Secret คงจะรู้จักทฤษฏีแรงดึงดูด

มันคือทฤษฏีที่ว่า การที่เรานึกถึงอะไรมากๆ เราจะดูดสิ่งนั้นเข้ามาหาตัวเอง

เช่น นึกว่าจะต้องมีที่จอดรถในห้างแน่นๆ ก็จะบังเอิญมีที่จอด

นึกว่าอยากได้ตู้เย็นใหม่รุ่นนี้ๆๆ ก็จะได้ตู้เย็นมาอย่างงงๆ

รายละเอียดไว้ว่ากันหลังไมค์ เดี๋ยวจะยาว

เอาเป็นว่า ถ้านึกถึงอะไรมากๆ มันจะมาน่ะนะ

และแล้ววันหนึ่ง...

กลับมาถึงบ้าน ม๊าก็เล่าให้ฟังว่า 'วันนี้มีเพื่อนแป้งเดินเข้ามาในบ้าน อาม่าตกใจใหญ่'

หมูแป้งก็ตกใจสิคะ งงว่าเพื่อนคนไหน แว้บแรกนึกว่า 'อีอวบ'

เพราะนังผู้ชายคนนี้ชอบอยู่ดีๆก็แวะมานั่งๆนอนๆในบ้าน

แต่พอม๊าเล่าต่อว่า 'โดนไอมอ(หมา)กับไออ้วน(หมาเหมือนกัน)กัด'

ช๊อกกกกกก!! นึกว่าอวบโดนฟัดตายไปแล้ว

แต่เอ๊ะ นึกไปนึกมา วันนี้มันวันสอบน่ะนะ คงไม่ใช่

สุดท้าย...

มันคือ'ตั่วเฮีย'นี่เองค่าาาาาาาา

มาจากไหนก็ไม่รู้ อยู่บ้านนี้มา 21 ปีกับอีก 4 เดือนไม่เคยพบไม่เคยเห็น

เดินดุ่มๆมาถึงหลังบ้าน โดนกองทัพหมาซัดไป

ไม่มีทางรอดกลับมา

หลังจากที่ไอมองับคอไว้และมีไออ้วนมาสมทบกองกำลังโดยการงับหาง

ตั่วเฮียก็สิ้นใจ นอนหงายพุงขาวๆอยู่บนสนาม

พี่ที่ทำงานบ้านบอกว่า 'เลือดสาด'

ยิ่งกว่าราชประสงค์

เพราะนี่ ไม่มีใครรีบมาเก็บศพไปกลบเกลื่อน

ปล่อยไว้กลางสนาม !!

เมื่อป๊ากลับมาก็ถามว่า 'อ้าว มันก็ตายแล้วนิ่ กลัวอะไร'

ม้าตอบว่า 'ไม่สำคัญว่า dead or alive' ฮ่าๆ

ป๊าจึงต้องเป็นพนักงานเก็บไปศพไปก็ด้วยประการฉะนี้

ยังดีที่ตัวมันยาวแค่ประมาณฟุตหนึ่ง

ถ้าเป็นปะป๊าตั่วเฮีย สงสัยไอมอได้เป็นวีรบุรุษสงคราม

เฮ้อ อยู่กันมาสิบปี จะมีประโยชน์ก็ตอนนี้แหละนะมอนะ ฮ่าๆ

แต่ถ้าให้ดี ไม่มีตั่วเฮียดีกว่านะ.

เหตุเกิดเพราะที่จอดรถ

2010-07-31T11:27:00.004+07:00

เมื่อวานหลังการสอบ(ที่มีแค่วิชาเดียว)และการทำงาน(ถึงสามวิชา)มาทั้งอาทิตย์

เพื่อนร่วมห้องสมุดก็เลยชักชวนกันไปกินบุฟเฟ่ต์แถวสะพานควาย

ชื่อร้านว่า 'ชิมิ' (Shi-mi) ซอยประดิพัทธ์ 19

นัดแนะกันเรียบร้อย โดยเพื่อนที่เคยไปบอกว่าต้องไปจอดรถในซอย 17 ก่อนแล้วค่อยเดินไป

ก็ขับกันออกมา มุ่งหน้าสู่ของกิน

ด้วยความที่ขับรถไม่เก่งแถมเลือกเส้นรถติด

เมื่อมาถึง เพื่อนอีกสามคันก็จอดรถเรียบร้อย เดินไปถึงร้านแล้ว

ล๊อกประตูรถเสร็จ ป้าร้านฝั่งตรงข้ามก็ตะโกนมาว่า

'หนู ตำรวจเพิ่งเดินเข้าซอยไป เดี๋ยวเค้าจะแจกใบสั่งตลอดแนวแน่ะ'

อึ้งไปแป็บ เพราะเพื่อนบอกว่ามันจอดมาสองครั้งก็ไม่เคยโดนอะไร

แต่เหลียวไปมองป้าย 'ห้ามจอดตลอดแนว' ก็ซึม !!

ทำไงดี ??

โทรหาเพื่อน มันก็ไม่รุว่าจะทำไง

เพื่อนที่นั่งมาด้วยกันก็ถามป้าว่ามีแถวไหนจอดได้อีกมั้ย

ลุงที่นั่งอยู่ก็บอกว่า 'เลี้ยวเข้าไปจอดในโรงแรมนั่นแหละหนู'

เงยหน้ามองโดยพร้อมเพรียงกัน

มีตึกเก่าๆ สูงซักสี่ห้าชั้นอยู่ด้านข้าง มีทางเข้าเล็กๆอยู่ลึกในซอยไปอีกหน่อย

เอิ่ม...

จริงๆแล้วมันเหมือนทางเข้าหลังโรงแรม แบบที่รถบรรทุกมาส่งของอะไรอย่างงั้น เลยไม่แน่ใจว่าต้องออกไปเข้าจากถนนใหญ่หรือเปล่า

มองๆอยู่ซักพัก เห็นรถเก๋งวิ่งเข้าไปหลายคัน

เอาวะ ไม่อยากโดนใบสั่ง

หมูและเพื่อนสาวจึงกระโดดขึ้นรถ โดยเพื่อนอีกห้าคนยืนรออยู่ด้านนอก

ขับเลี้ยวปร้าดดเข้าไป ขอให้ทุกคนนึกภาพตาม

มันเป็นทางมืดๆลอดตัวตึก อีกปลายทางเป็นแสงสว่าง

ซ้ายมือมีทางแยกพร้อมกับมีพนักงานประจำโต๊ะหนึ่งคนที่ลุกขึ้นมา เอาไฟฉายโบกให้รถเลี้ยวเข้าไปในทางนั้น

เมื่อหักรถตามทิศไฟก็พบกับ...

'ม่าน'

ม่าน ม่าน ม่าน และม่าน

$%#!($*#&#)%*@#@)%**^)

OMG!!!

นี่มันอย่างว่าสินะ

เหยียบเบรคหัวแทบทิ่ม

เพื่อนสาวรีบถามเค้าว่า จอดรถตรงไหนได้บ้างคะ

เค้าก็ชี้ตรงไปยังแสงสว่างที่ปลายทาง

รีบเลยค่ะ รีบ

ณ ปลายแสง ก็เป็นที่จอดรถทั่วๆไป พวกรถบรรทุก รถตู้

แต่การเดินกลับออกไปก็ต้องผ่านทางเดิม

หึหึ มีป้ายเหลืองๆติดไฟเขียนว่า

'บริการห้องที่มีเครื่องเล่นวิดีโอ'

ประสบการณ์ม่านรูดครั้งแรกจริงๆ

แถมมากะเพื่อนผู้หญิงอีกตะหาก ฮ่าๆ

ออกมายังงงๆว่า เพื่อนคนอื่นรู้กันหมดอยู่แล้ว

ใครจะไปรู้ฟระ ก็ติดป้ายข้างหน้าว่า 'นวด'

ไม่นึกว่ามันจะชัดเจนขนาดน้าน

สุดท้ายก็สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

กินๆๆๆกันอย่างอิ่มหนำ

และไม่มีใครโดนใบสั่งอยู่ดี ฮ่วย!!

เรื่องก็จบลงด้วยประการฉะนี้

ปล. ขาเดินกลับไปเอารถ ให้เพื่อนหนุ่มร่างใหญ่เดินไปด้วยเป็นเพื่อน

เดินไปกันห้าคน พนักงานยังอุตส่าห์ลุกมาถามว่า 'เปิดห้องมั้ยคะ'

=_______=" อย่าให้นึก

ในวันที่ฉันตื้อตัน

2010-07-30T14:29:00.008+07:00

ใช่แล้วล่ะ

คุณอ่านถูกแล้วและฉันก็ไม่ได้เขียนผิด

ฉันไม่ได้ตื้นตันอะไร

เพราะฉัน 'ตื้อ' และฉัน 'ตัน' !!!

การ upblog อาทิตย์ละ 2 ครั้ง ช่างต้องอาศัยเวลาว่างเยอะจริงๆ

ไม่ใช่เวลาในการเขียนหรอกนะ

แต่เป็นเวลาที่จะสะสมประสบการณ์และความคิดใหม่ๆ

ซึ่งในเทศกาลสอบแบบนี้ เวลาว่างที่จะไปดูหนัง อ่านหนังสือที่น่าสนใจ อ่านข่าวสารบ้านเมือง แลกเปลี่ยนพูดคุยกับเพื่อน หรือแม้แต่นอนฝันอย่างสงบสุขแฟนตาซีเฟี้ยวฟ้าวก็คงจะไม่ค่อยมี

เวลาแบบนี้แหละ ที่เราต้องการ 'ความคิดสร้างสรรค์'

เหลียวซ้าย...

แลขวา...

เงยหน้าแล้วก็พบกับ

เงาที่สะท้อนจากหน้าจอโน๊ตบุค

เอาเปนว่า เรื่องตัดผมใหม่ละกัน

เรื่องมันเริ่มขึ้นเมื่อซักประมาณ 3-4 เดือนที่แล้ว

ที่ 'ผม' เริ่มร่วงกราว

จนถึงกับต้องไปหาหมอเลยทีเดียวเชียว

ประเด็นมันอยู่ที่ว่า มันร่วงจนต้องตัดผมสั้น

เพื่อนสาวผู้หวังดีทั้งสองจึงนำพาดิฮั้นไปตัดผม

ไม่รุร้านหรอก แถวมหาลัยอ่ะ ปกติตัดแต่แถวบ้าน

ออกมาก็เลยได้รับกระแสตอบรับกลับมาว่า 'ทอมแก่'

เป็นอันว่าไม่ success กันไป

เมื่อวันอาทิตย์ เนื่องจากความชิวในข้อสอบวันจันทร์

ผมที่ยาวครึ่งๆกลางๆก็สร้างความหงุดหงิดใจให้กับเจ้าของหัว

จึงสาวเท้าออกจากบ้าน มุ่งตรงสู่ร้านตัดผม

บอกทรงที่อยากได้ให้พี่เค้าฟังด้วยเรื่องเล่า

'พี่คราวที่แล้วเค้าตัดเหลือยาวไปหนูอยากได้ข้างหลังสั้นๆ แต่อย่าทอมนะคะพี่ อย่าทอม'

นั่นคือวิธีการบอกทรงที่ต้องการ

แต่ว่า มันเป็นการสื่อสารที่แย่สินะ

เพราะว่ามันกลายเป็น ข้างหลังสั้นๆ

และข้างหน้าก็สั้นหนัก !!!

เอิ่ม ตอนพี่เค้าตัดเสร็จก็หัวเราะ ทำหน้าภูมิใจนิดนึง

'สั้นแล้วนะ' พี่บอกพร้อมยิ้ม

-_____________-" ขอบคุณค่ะ

จริงๆกระแสตอบรับรอบนี้ก็มาหลายสายอยู่นะ

มีตั้งแต่ 'ขัดใจ' 'แมน' 'ไม่อาววว' 'น่ารัก' 'เปรี้ยวมาก' 'ทอมแก่หนัก' ไปจนถึง 'แรดใจแตก' (ขอโทษที่ใช้คำหยาบคาย แต่คนอื่นพูดมาอ่ะ 55)

มันก็เลยเป็นที่มาว่า

ต่อจากนี้คงต้องเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวใหม่ซะน้อย

พร้อมกับแต่งหน้าบ้างอะไรบ้าง ฮ่าๆ

ถือเป็นการเปลี่ยนลุคครั้งใหม่

ที่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์ในการทำพอตัวเลยล่ะ

ท่องๆๆ

'ฉันเป็นคนมีความคิดสร้างสรรค์ยอดเยี่ยม'

และ 'ฉันไม่ใช่ทอม'.

สามสิ่งดีๆในอาทิตย์ที่ผ่านมา

2010-07-27T12:19:00.005+07:00

จริงๆแล้ววันนี้เป็นวันที่ควรจะอ่านหนังสือสอบ

แต่ใจก็ยังอยากกลับมาอ่านมติชนสุดสัปดาห์ที่ค้างไว้ให้จบ

สุดท้ายก็มาลงเอยอยู่ในนี้จนได้

มีเรื่องอยากเอามาเล่าต่อซักสองเรื่อง

เรื่องแรก เป็นบทความเกี่ยวกับ Social Network

เค้าบอกว่านักจิตวิทยาวิเคราะห์ว่าการที่คนจำนวนไม่น้อยเปิดเผยเรื่องราวชีวิตส่วนตัวมากเกินไป

หรือแสดงความคิดเห็นรุนแรงผ่านไม่ว่าจะ FB, Twitter, หรือ My Space

เพราะต้องการเรียกร้องความสนใจ ต้องการความยอมรับ

รู้สึกว่าตัวเองมีค่า

ซึ่งบ่อยครั้งเรื่องราวที่เขียนก็ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริง แต่เป็นสิ่งที่อยากจะเป็น

เขียนไปแล้วมีคนสนใจ มีคนเข้ามา comment ก็รู้สึกเป็นที่ยอมรับ

ซึ่งนักจิตวิทยาบอกว่าในความเป็นจริง คนเรามักมีเพื่อนที่รู้ใจไม่เกิน 3 คน

และเพื่อนที่ใกล้ชิดอีกประมาณ 20 คน

แต่ใน FB เรามีเพื่อนโดยเฉลี่ย 130 คน ซึ่งบางครั้ง คนเหล่านั้นเป็นคนที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน

ในมติชนเล่มนี้ไม่รู้บังเอิญหรือเปล่าที่มี 2 column พูดถึงประเด็นนี้ขึ้นมาพร้อมกัน

ว่าหลังๆ เวลาที่เราสมัครงาน ทางบริษัทจะลอง search หาข้อมูลของเราผ่านทาง social network เหล่านี้

และติดตามดูพฤติกรรมส่วนตัวว่าสมควรรับเข้าทำงานหรือไม่ เช่น ขี้เหล้าเมายา

แถมยังมีคนที่ถูกไล่ออกจากสายการบิน Virgin Atlantic มาแล้วถึง 13 คน

เนื่องจากเขียนข้อความล้อเลียนดูุถูกผู้โดยสารผ่านทาง FB

กระทั่งนำไปเป็นข้อมูลในการฟ้องหย่า หรือฟ้องร้องว่าเป็นพ่อแม่ที่ไม่มีคุณภาพ

เพราะติด Farm Ville หรือ Mafia Wars

อ่านแล้วก็ต่างคนต่างคิดกันไป

จริงๆมันก็มีทั้งข้อดีและไม่ดีแหละ ต้องระวัง

แม่มดโดนล่ามานักต่อนักแล้วผ่าน FB

แถมอีกหน่อย จะมี Cyber Scout ซะด้วย

เรื่องที่สอง เป็นเพียงความแปลกใจที่บังเอิ๊ญญญญบังเอิญ

พี่นิ้วกลมเขียนเรื่องสามสิ่งดีๆในอาทิตย์ผ่านมา แล้วมีประโยคนึงสะดุดใจ

"...ผมคิดว่า ถ้าเรามีโอกาสถามตัวเองแบบนี้บ่อยๆ ก็น่าจะดีไม่น้อย

ถามตัวเองว่า 'ความสุขของวันนี้คืออะไร'

เอาเข้าจริง ทุกวันย่อมมีเรื่องดีๆ เพียงแค่เราอาจจะลืมมันไป และไม่ได้จนมันใส่ใจเท่านั้นเอง..."

คล้ายๆกะที่เราเพิ่งเขียนไปเลยอ่ะ =w="

ดีใจแฮะ คิดเหมือนกันเลยพี่นิ้ว

ใครอยากอ่าน สามสิ่งดีๆในอาทิตย์ที่ผ่านมา ของพี่นิ้วกลม และบุคคลดังๆอีกมากมาย

ตามติดเข้าไป ที่นี่ ได้เลยจ้า

สามสิ่งดีๆในอาทิตย์ที่ผ่านมาของหมู

1. ได้นอนห้องม้าตั้งสองคืน เพราะป๊าไปเที่ยว

2. ได้กินชาบูชิเมื่อวันเสาร์ และจะได้กินชิมิในวันศุกร์ อิอิ

3. มีแต่เรื่องกินและนอน ดังนั้น เรื่องดีเรื่องที่สามคือ หมูผอมลงจ้าาา ^^

ขอยืมประโยคจบสไตล์นิ้วกลมหน่อย

แล้ว "สามสิ่งดีๆในอาทิตย์นี้" ของคุนล่ะ คืออะไร?

รางวัลแด่คนช่างฝัน

2010-07-25T01:55:00.004+07:00

เอารางวัลคนช่างฝันอันดับหนึ่งไปเลยจ้าาา สำหรับลีโอนาโด ดิคาปริโอ

ฝันได้สุดจริงๆ ฮ่าๆๆ

จริงๆแล้วหนังดีที่ถูกใจของดิคาปริโอนี่มีอยู่หลายเรื่องเหมือนกันนะ

ไม่ว่าจะเป็น The Beach, Catch me if you can, Shutter Island

แต่ที่ยิ่งกว่าหนังดีที่ถูกใจของดิคาปริโอ คงมองข้ามไปไม่ได้เลยสำหรับหนังดีที่ถูกใจของคุณผู้กำกับคริสโตเฟอร์ โนแลนด์

ไม่ว่าจะเป็น The Prestige หรือ The Dark Knight

ชอบคุณผู้กำกับคนนี้ม๊ากกกมาก ทำมากี่เรื่องๆเป็นหนังดีมีสาระ ไม่ง่ายไปแต่ไม่ยากจนอินดี้ดูแล้วงง

มาเข้าเรื่องกันดีกว่า

Incept(v.) ริเริ่ม หรือ จุดประกาย
Inception(n.) แปลว่า การริเริ่ม

ถ้าจะให้เขียนถึงทุกประเด็นอาจจะมากมายและสับสนจนเกินไป

ขอยกขึ้นมาเป็นบางเรื่องที่สนใจแล้วกัน

ใครอยากแนวคิดแบบละเอียด ลองดู น่าสนใจ

ประเด็นที่ 1: ในความฝัน เราไม่รู้หรอกว่ามันไม่ใช่ความจริง

ชอบเหลือเกินกับฉากที่คอบส์อธิบายแอริแอดเน่เกี่ยวกับความฝัน

แล้วแอริแอดเน่สามารถตระหนักได้ว่าโลกที่อยู่เป็นความจริงหรือไม่

วิธีการหนึ่งที่ใช้แยกระหว่างความจริงกับความฝัน

คือเรามาถึงสถานที่นั้นได้ยังไง ทางไปสู่จุดนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร

ซึ่งถ้าเป็นความฝัน ก็แน่นอนว่าเราจะไม่สามารถรู้ได้

ไม่รู้ว่า ต้องทำอย่างไรให้ไปถึงฝัน

ตลกดี จริงๆแล้วก็เหมือนที่เราพูดกันบ่อยๆ

ฝัน แล้วหาทางไปให้ถึง

ฝันก็คงเป็นจริง

ประเด็นที่ 2: เวลาในความฝันนานกว่าความจริง

คิดว่าทุกคนคงเคยเจอ เวลาที่เราเผลอหลับไปเพียงไม่กี่นาทีแต่ฝันโผล่ขึ้นมาเป็นตุเป็นตะ

(เป็นในห้องเรียนบ๊อยยยยบ่อย ไม่รู้ทำมัย 555)

จากเรื่อง 5 นาทีในโลกความจริง เท่ากับ หนึ่งชม.ในความฝัน

และจะใช้อัตราส่วนเวลาแบบนี้ในทุกๆฝันที่ลึกลงไป คือ 12 เท่า

ดังนั้น 5 นาทีในโลกความจริง

คือ 60 นาทีหรือ 1 ชม.ในฝันชั้นที่ 1

คือ 12 ชม.หรือครึ่งวันในฝันชั้นที่ 2

คือ 6 วันหรือเกือบอาทิตย์ในฝันชั้นที่ 3

และ 72 วันหรือ 2 เดือนในฝันชั้นที่ 4

โอ้คุนพระ คิดดูว่าเราจะมีเวลาใช้ชีวิต(ในฝัน)มากขึ้นซักเท่าไหร่

จำฉากที่ยูซุฟพาลงไปดูคนที่มาฝันวันละ 4 ชม.ได้มั้ย

คนเหล่านั้น มีชีวิตยาวนานอยู่ภายในจิตใต้สำนึกของตนเอง

บางที เวลาที่เราบ่นๆกันว่า ไม่มีเวลาๆ

การนอนหลับ จึงอาจจะเป็นวิธีพักผ่อนที่ดีที่สุด

เพราะเราทำงานเพียง 8ชม.ต่อวัน อาจจะได้พักผ่อนวิ่งเล่นในฝันอีก 20 เดือน

ถ้าให้ n เป็นชั้นของความฝัน แล้ว limit ของ n เข้าสู่อินฟินิตี้

จะได้ว่าความฝันที่ลึกที่สุดของมนุษย์

คือการมีเวลาอยู่บนโลกใบนี้อย่างไม่จำกัดหรือเปล่านะ

ประเด็นสุดท้าย: อย่าเอาความทรงจำมาสร้างฝัน

จะเห็นได้ว่าคอบส์ย้ำกับแอริแอดเน่ว่าอย่าใช้ความทรงจำสร้างความฝัน

เพราะเราจะแยกไม่ออก ว่าสรุปแล้วนี่คือความฝัน หรือ ความจริง

เหมือนกับมอล ที่จมอยู่ในความฝันของตนเอง ไม่สามารถตื่นจากฝันได้

มองในอีกแง่

คนที่ยึดติดอยู่กับอดีต(ความทรงจำ)

จนอดีตกลายเป็นอนาคต(ความฝัน)

ก็คงจะติดลูป(loop) ออกมาจากอดีตไม่ได้

หรือไม่สามารถออกมาจากความฝัน กลับมาอยู่ในโลกความจริงได้

ดังนั้น จงฝัน แต่อย่าลืม ที่จะหาทางตื่นจากฝัน

เพื่อทำให้ความฝันนั้นกลายเป็นความจริง.

Stop Motion

2010-07-20T23:56:00.003+07:00

วันนี้สอบเสด ดีใจเป็นบ้า

(แค่เพราะสอบเสดนะ ไม่ใช่เพราะทำได้ T_____T)

เลยฉลองด้วยการนั่งชิวตอนบ่ายดูนั่นนี่เล่นเกมกับ @ultra_ann

เลยได้ดูมิวสิควีดีโอตัวนึงที่ทำขึ้นเพื่อโฆษณาโปรโมทแบรนเสื้อยืดของฝรั่งเขา

ใช้เทคนิคที่เรียกว่า stop motion

น่ารักมาก ลองดูกัน!!

จริงๆหลังๆมีมิวสิควีดีโอแนวนี้ค่อนข้างเยอะ

เคยเจออันนึงน่ารักมาก

เปนมิวสิคประกอบเพลง Her Morning Elegance ของ Oren Lavie

บางคนอาจจะเคยดูแล้ว

สำหรับคนไม่เคย

อันสุดท้ายนี่สงสัยคงจะอยากทำเล่นๆกันเอง

แต่ประกอบด้วยความพยายามอย่างสูง -__________-"

ตลกดีนะอันนี้ ดูจะมีเทคนิคแปลกๆรึป่าวก็ไม่แน่ใจ

อ่ะๆลองดู

------------------------------------------------

เคยเหนของคนไทยอยู่บ้างเป็นชมรมคนเล่น lomo ล่ะมั้ง

อันนั้นก็เจ๋ง แต่หาไม่เจอละ ไว้วันหลังจะเอามาลงไว้ให้ดู

...

อยากลองทำมั่งจัง

ไว้งานหนังสือรุ่นก่อนจบลองเสนอไอเดียนี้ดูอาจจะดี

เป็นงานที่ยากในการเตรียมการ วาง story board

แล้วก้บวกความพยายามตอนถ่ายทำเล็กน้อย

แต่ตัดต่อคงง่ายมั่ก แค่จับมาเรียงกัน 55

อยากเป็นคนมีความคิดสร้างสรรค์ให้ได้แบบนี้จริงๆ

อ้ะๆ ลืมไปๆ

ฉันเป็นคนมีความคิดสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมนี่นา :))

ปล. อยากดู inception ชะมัด

ไว้รอบหน้าจะมาเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้อ่านกัน

ประเพณี กับ ลิง 5 ตัว

2010-07-19T00:18:00.005+07:00

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาเรียนวิชา innovative thinking

หัวข้อเป็นเรื่องการคิดนอกกรอบ

ตัวเนื้อหาสนุกดี แต่ที่สะดุดใจคือเรื่องที่อาจารย์เล่าให้ฟัง

เกี่ยวกับ 'ลิงห้าตัว'.

----------------------------------------------------------

มีนักวิทยาศาสตร์กลุ่มหนึ่งต้องการทำการทดลอง

ด้วยการนำลิงห้าตัวมาอยู่ในห้องที่มีกล้วยแขวนไว้ตรงกลาง

แต่ด้วยกลไล เมื่อไหร่ที่ลิงตัวไหนจะเอื้อมไปหยิบกล้วย

น้ำเย็นจัดก็จะถูกฉีดออกมาจากทุกมุมห้องใส่ลิงทุกตัว

ลิงตัวที่หนึ่งได้ลองพยามยามหยิบ และลิงห้าตัวก็เปียก

ลิงตัวที่สองได้ลองพยามยามหยิบ และลิงห้าตัวก็เปียก

ลิงตัวที่สามได้ลองพยามยามหยิบ และลิงห้าตัวก็เปียก

...

จนกระทั่งทุกตัวได้ลองและไม่มีตัวไหนอยากกล้าหยิบกล้วยอีก

นักวิทยาศาสตร์จึงเปลี่ยนลิงตัวใหม่เข้าไปแทนตัวเก่าหนึ่งตัว

ลิงตัวใหม่ได้ลองพยามยามหยิบ และลิงห้าตัวก็เปียก

จนกระทั่งลิงตัวนั้นเลิกพยายาม

นักวิทยาศาสตร์จึงค่อยๆทยอยเปลี่ยนลิงรุ่น 1 ออกทีละตัวๆ

จนลิงทั้งห้าตัวเปลี่ยนเป็นรุ่นที่ 2 ทั้งหมด

และทุกตัวได้พยายามหยิบ และลิงห้าตัวก็เปียก

เมื่อนักวิทยาศาสตร์เปลี่ยนลิงตัวใหม่เข้าไปแทนตัวเก่าอีกรอบ

คราวนี้ เมื่อลิงตัวใหม่พยายามจะหยิบ

ลิงทั้งสี่ก็มารุมทึ้งและแสดงความพยายามในการห้ามลิงตัวนั้นที่จะหยิบกล้วย

จนกระทั่งลิงตัวใหม่ ไม่กล้าที่จะหยิบ

เมื่อเปลี่ยนลิงตัวที่สองเข้ามา

ทายซิ? เมื่อลิงตัวที่สองพยายามจะหยิบกล้วย

ลิงทั้งสี่ รวมถึงลิงตัวใหม่ก็เข้ามาทำเช่นเดิม

จนกระทั่งลิงทุกรุ่นต่อจากนี้ทำเช่นนี้สืบต่อกันไป

ถึงแม้ว่าน้ำจะไม่ฉีดออกมาแล้วก็ตาม

---------------------------------------------------------

ได้อะไรจากลิง ??

จะเห็นได้ว่าลิงตั้งแต่รุ่นที่ 3 เป็นต้นไป

ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าทำไม ถึงห้ามหยิบกล้วย

รู้แต่เพียงว่า ส่วนใหญ่บอกว่าห้ามหยิบ ถ้าหยิบแล้วผิด

ก็เลยไม่เคยคิดจะหยิบอีกเลย

แถมยังไปช่วยห้ามคนอื่นต่ออีกตะหากแน่ะ

เลยกลายเป็นว่าเมื่อตอนที่น้ำเลิกฉีดไปแล้ว

ก็ยังไม่มีลิงตัวไหนได้กินกล้วยอยู่ดี

เพราะอะไร ??

เพราะลิงสื่อสารไม่ได้มากเท่ามนุษย์

มันบอกได้แค่ว่าควรทำอะไร แต่ไม่ได้บอกว่าเพื่ออะไร

เพราะเมื่อลิงเรียนรู้มาแล้ว ลิงก็ไม่ได้นึกสงสัยในสิ่งที่ทำอีก

ว่ามันถูกต้องหรือไม่ ว่าเชื่อ เพราะอะไร

ก็นั่นแหละนะ มันก็แค่ลิง

แล้วคนล่ะ ??

เกิดเป็นมนุษย์ ที่ชื่นชม(กันเอง)ว่าฉลาดที่สุดในบรรดาสัตว์โลก

อย่าเชื่ออะไรง่ายๆ

อย่าทำตามใครง่ายๆ โดยไม่พิจารณา ว่าทำทำไม ทำเพื่ออะไร

ถึงเค้าจะทำกันมาเป็น 100 ปีแล้ว

ก็ไม่มีเหตุผลอะไร ที่เราจะสงสัยไม่ได้

ว่าทำมัย ถึงหยิบกล้วยตรงกลางห้องไม่ได้

ถึงจะไม่เคยมีใครทำ ทุกคนบอกว่า ทำไม่ได้หรอก

ก็ไม่ได้แปลว่า ทำไม่ได้

แต่อย่าลืม

ทุกครั้งที่เราต้องการพิสูจน์ความเชื่อของเรา

ลิงอีกสี่ตัว จะต้องร่วมเปียกไปกับเราเสมอ

คิดให้ดี คิดให้รอบ

แล้วบวกความกล้า ที่จะเปลี่ยน.

ปล. ขอให้โลกนี้ไม่มีแต่ลิง

เรื่องของ'รุ่น'

2010-07-15T23:50:00.001+07:00

สืบเนื่องมาจากกิจกรรมรับน้องที่จบไปได้สองอาทิตย์

เรื่องของเรื่องคือคุยกันปัญหาน้องใหม่ อย่างงั้นอย่างงี้

จนมีคนยกประเด็นขึ้นมาเกี่ยวกับ generation x-y-z [credit: คุนพ่อไพลิน]

ช่วงนั้นยุ่งจนไม่ได้ไปหาข้อมูลที่ตั้งใจจะอ่านจนป่านนี้

ก็เลยสบโอกาส ได้ข้อมูลมาว่า

อเมริกาได้จัดแบ่งกลุ่มคนตามช่วงอายุทางวิชาประชากรศาสตร์ออกเป็น 4 สมัยด้วยกัน

"Gen B" (Baby Boom Generation-Generation B)

เป็นกลุ่มคนที่เกิดในช่วง พ.ศ. 2490-2508 ที่ปัจจุบันจะมีอายุอยู่ในระหว่าง 45-63 ปี

กลุ่มคนยุคนี้เกิดขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นยุคแห่งการผลิตประชากร "เบบี้" จึงเกิดขึ้นแบบ "บูม" ไปทั่วโลก

"Gen-X" (Generation X)

เป็นลูกหลานของ Gen B ที่เกิดระหว่าง 2508-2522 ตอนนี้จะมีอายุอยู่ที่ 30-44 ปี

คนกลุ่มนี้เรียกได้อีกอย่างว่า Yuppie (Young Urban Professionals) เพราะเกิดมาพร้อมกับความมั่งคั่งของโลก จึงมีความคิดกว้าง มีพฤติกรรมง่ายๆ สบายดี ให้ความสำคัญในเรื่องงาน และครอบครัวอย่างเท่าเทียมกัน

"Gen-Y" (Generation Y)

คนที่เกิดระหว่างปี พ.ศ. 2523-2543 อายุ 9-29 ปี เป็นลูกเป็นหลานของสองกลุ่มข้างต้น

กลุ่มนี้มีค่านิยมที่เปลี่ยนไป ด้วยเติบโตมาท่ามกลางความเปลี่ยนแปลง ทั้งจากค่านิยมที่แตกต่างจากรุ่นปู่ย่าตายายกับรุ่นพ่อแม่ ขณะเดียวกันก็ก้าวไปพร้อมๆ กับเทคโนโลยีที่เจริญรุดหน้าทั้งคอมพิวเตอร์ อินเทอร์เน็ต และไอที

มีคนกล่าวว่า ด้วยความสับสนและซับซ้อนที่คนกลุ่มนี้ต้องรับ จึงตั้งคำถามอย่างงงๆ ถึงตัวเองว่า Why me ? คนกลุ่มนี้จะเป็นตัวของตัวเองสูง ไม่ชอบมีเงื่อนไข และไม่อยู่ในกรอบ ชอบการสื่อสารแบบไม่เผชิญหน้า ขณะเดียวกันก็ชอบความชัดเจนในเป้าหมาย

"Gen-Z" (Generation Z)

กลุ่มอายุน้อยที่สุดในปัจจุบัน เป็นผู้ที่เกิดในช่วง พ.ศ. 2537-ปัจจุบัน หรืออายุ 1-16 ปี

ในเจเนอเรชั่นนี้จะเป็นช่วงที่คน เกิดใหม่น้อยลง ขณะเดียวกันก็จะเติบโตขึ้นท่ามกลางการเลี้ยงดูที่มีคุณภาพมากขึ้น และมีค่าใช้จ่ายสูงมากยิ่งขึ้นเช่นกัน

จึงสามารถสรุปออกมาได้สั้นๆว่า "ยุคทั้ง 4 ไม่เพียงแต่จะมีความต่างทางด้านสังคม ความคิดแล้ว

เรื่องของการดำรงชีวิต และอาหารการกินยังแตกต่างออกไป รวมถึงโรคภัยไข้เจ็บอีกด้วย".

-------------------------------------------------------------

ตลกดี ตอนที่มีคนพูดขึ้นมาก็ไม่นึกว่าจะเป็นประเด็นสำคัญ

แต่นึกดูดีๆ

คนอายุ 40 กับ 60 อาจจะยังไม่แตกต่างกันชัดเจน

แต่ถ้าเป็น 20 กับ 40 คงชัดแน่

แม้จะเป็นเวลา 20 ปีเท่ากัน แต่เป็น 20 ปีที่ผ่านไม่เร็วไม่เท่ากัน

โลกเบี้ยวๆใบนี้คงกำลังหมุนไปเร็วกว่าที่เราคิด

พูดแบบเด็กสายวิทย์หน่อย ถ้าให้แกน x เป็นเวลา แกน y เป็นมาตรวัดความเร็วในการเปลี่ยนแปลง

คงเห็นเป็นกราฟ exponential ที่โตขึ้นอย่างรวดเร็ว

บังเอิญ อาจจะพอดี เป็นรอยต่อระหว่างรุ่น ระหว่างยุคสมัย

อะไรๆที่ทำกันมาเกือบ 100 ปี ก็ไม่ได้แปลว่าจะใช้ได้ดีเหมือนกับ 100 ปีที่แล้ว

อะไรที่เคยว่าดี อะไรที่เคยว่ามีคุณค่า อาจจะไม่เหมือนเดิมเมื่อมองจากสายตาคู่ใหม่

ทุกอย่างก็คงเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา แค่ว่าจะช้า หรือเร็ว

ดูให้ดีจะเห็นว่า ยังไม่มีการระบุลักษณะของเด็ก Gen-Z อย่างชัดเจน

ก็ได้แต่ภาวนากันไป ให้เด็ก'รุ่น'ใหม่ พัฒนาเติบโตดียิ่งไปกว่าพี่'รุ่น'เก่าๆก็แล้วกัน

แต่อย่างว่า มองจากมุมเดียว ของคนรุ่นเก่า ยังไงก็คงจะยังไม่ดีพอ

ยังอยากได้ลอง มองจากมุมอื่นๆดูบ้าง

ต้องรอพิสูจน์กันต่อไป.

ความสุข

2010-07-13T22:14:00.001+07:00

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นวันครบรอบวันสำคัญวันหนึ่ง

ที่จริงๆแล้ว ตามแผนการที่วางไว้ ควรจะประกอบไปด้วยของขวัญชิ้นโต เซอร์ไพรส์สุดเจ๋ง และจบลงอย่างแฮปปี้ลี่ เอฟเวอร์ อาฟเตอร์

แต่...

บังเอิญดีแท้ ที่วันพุธ พฤหัส ศุกร์และเสาร์มีเรื่องให้วุ่นวายตัวเป็นเกลียว

สุดท้ายแล้ว

ของขวัญก็เลยต้องผลัดไว้ก่อน

และเซอร์ไพรส์ก็เลยไม่มี

ซึม!!

-------------------------------------------------------------

จริงๆแล้วเจ้าของของขวัญชิ้นนั้น ก็ไม่ได้โวยวายหรือเสียใจอะไร

แต่อย่างว่า การที่ทุกอย่างผิดแผน ทำให้สิ่งที่คาดหวังไว้เหมือนจะเลวร้ายไปหมด

ทั้งที่จริงๆแล้ว เมื่อตั้งสติ คิดดูให้ดี

จะพบว่าการได้ตื่นแต่เช้าไปไหว้พระ

เดินเล่นในเมือง

นั่งกินป๊อบคอร์นหน้าโรงหนังทั้งๆที่หาหนังที่อยากดูไม่ได้

หรือการนั่งรถเมลล์ 30 บาทตลอดสายตะลอนทั่วเมือง

ก็สามารถกลายเป็นวันที่จบลงอย่างแฮปปิลี่ เอฟเวอร์ อาฟเตอร์ได้เหมือนกัน

โดยไม่ต้องมีเซอร์ไพรส์สุดเจ๋งหรือของขวัญชิ้นโตอะไรเลย :)

ไม่คาดหวัง ไม่ผิดหวัง.

---------------------------------------------------------------

ความสุขอยู่ที่ไหน ??

เกิดมาเป็นมนุษย์ควรหมั่นถามคำถามนี้กับตัวเองบ่อยๆ

อยู่ที่หน้าที่การงาน อยู่ที่รูปร่างหน้าตา อยู่ที่ศาสนา อยู่ที่การนิพพาน

ต่างคนต่างก็มีรูปแบบความสุขที่แตกต่างกันไป

เราทุกคนไม่ได้เกิดมาเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน

แน่นอนว่าคงไม่ใช่ทุกคนที่สละกิเลสได้

ความสุขของฉัน คงอยู่ที่คนที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน

คนที่เราได้ร่วมแบ่งปันความรู้สึกบางอย่าง

แบ่งปันเวลาและความคิด ความสุข ความเศร้าร่วมกัน

เรื่องในวันนั้น เตือนสติให้ฉันได้รู้

ว่าฉันกำลังลืมบุคคลเหล่านั้นไป

ฉันกำลังลืม ว่างานและความรับผิดชอบที่มากมาย กำลังทำให้ฉันละเลยความรู้สึกของคนเหล่านั้น

ฉันกำลังลืม ว่าการห่วงใยคนอื่นไกลตัว กำลังทำให้ฉันห่วงใยคนที่อยู่ใกล้ตัวน้อยลง

ฉันกำลังลืม ว่ากำลังใจที่ฉันได้ในวันนี้ กำลังทำให้ฉันไม่ได้ใส่ใจที่จะให้กำลังใจคนที่ฉันเคยสนใจ

ความสุขของฉัน คือคนสำคัญในชีวิต

ฉันควรจะทำให้ความสุขของฉัน มีความสุขด้วยเช่นกัน.

-ขอบคุณนะ ความสุขของฉันทุกคน-